ανυπακοη, τοσο απλο...

ανυπακοη, τοσο απλο...

Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

Ο λαός και η χώρα βρίσκεται σε υπέρτατο κίνδυνο! Θα παραμείνουμε ακόμη απαθείς;


Δημήτρης Κυπριώτης










Ο λαός με κομμένη την ανάσα ακούει καθημερινά να ανακοινώνονται όλο και πιο σκληρά, αντικοινωνικά μέτρα που ανατρέπουν τον οικογενειακό και προσωπικό προγραμματισμό, ισοπεδώνουν δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών και σπρώχνουν με βίαιο τρόπο τον λαό στη φτώχια, την ανεργία, την εξαθλίωση.

Ο εργαζόμενος χάνει μέρα με τη μέρα όλες τις εγγυήσεις για μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή ζωή, ενώ ο μικρός και μεσαίος επιχειρηματίας καταστρέφονται. Χωρίς καμιά άλλη προοπτική εκτός από την διαρκή επιδείνωση της κατάστασής του.

Όλα αυτά συμβαίνουν εν μέσω μιας μοναδικής ως προς το εύρος, το βάθος και τις καταστροφικές προεκτάσεις παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Μιας κρίσης, η οποία όταν μετατράπηκε σε κρίση χρέους έπληξε ως ασθενείς κρίκους του συστήματος την Ελλάδα και μια σειρά ακόμη χωρών της περιφέρειας της ΕΕ. Τα δεινά που υφίσταται ο λαός, η απώλεια της κυριαρχίας, η διάλυση και η καταστροφή, πηγάζουν από έναν διεθνή μηχανισμό εκμετάλλευσης με αιχμή του δόρατος ένα ολωσδιόλου παρασιτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο.

Οι Έλληνες εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, επαγγελματίες, αγρότες και μικρομεσαίοι επιχειρηματίες δεν καλούνται απλώς να πληρώσουν τον λογαριασμό ενός χρέους, που έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε όσο περισσότερο το πληρώνεις, τόσο περισσότερο να αυξάνει, αλλά να αποδεχθούν την επίσημη υποθήκευση και εκποίηση της χώρας τους από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Αυτό υπόσχεται η κυβέρνηση και το επίσημο πολιτικό σύστημα στον ελληνικό λαό.

Επιχειρούν να κρύψουν ότι το κυρίως ζητούμενο με τα «πακέτα στήριξης» δεν είναι απλώς οι επιπλέον «θυσίες» που θα κληθούν να υποστούν τα λαϊκά στρώματα. Το επίδικο ζήτημα είναι η εθνική κυριαρχία της χώρας. Με την κηδεμονία του ΔΝΤ και της ΕΕ ο Έλληνας εργαζόμενος δεν κινδυνεύει να χάσει μόνο τη δουλειά του, τη σύνταξή του, τα δικαιώματά του αλλά και την ίδια την χώρα του.

Η ίδια η δυνατότητα επιβίωσης της χώρας αμφισβητείται πλέον ανοιχτά από τους ιθύνοντες της ευρωζώνης και τις αγορές. Η χώρα θα πρέπει τουλάχιστον οικονομικά να τεμαχιστεί σε περιοχές και περιφέρειες, να εκχωρήσει την εκμετάλλευση των νησιών και τα κυριαρχικά της δικαιώματα στο Αιγαίο. Ολόκληρη η χώρα έχει μετατραπεί σε οικόπεδο που πουλιέται με το στρέμμα.

Η Ελλάδα άρχισε ήδη να μεταβάλλεται σε κράτος υπό αίρεση, διαρθρωμένο σε ημιαυτόνομες περιφέρειες εύκολα ιδιοτικοποιήσιμες και προσαρτήσιμες σε γειτονικά κράτη, κρατίδια και προτεκτοράτα ανάλογα με τα συμφέροντα των μεγάλων της ευρωζώνης και των ΗΠΑ.

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο συγκροτήθηκε για να οργανώσει τις αντιστάσεις και να ενισχύσει τον αγώνα του λαού ενάντια στο καθεστώς κατοχής. Καμπή για την ίδρυσή του υπήρξε η μεγαλειώδης αντίσταση του λαού με τις συγκεντρώσεις επί έναν και πλέον μήνα στις πλατείες σχεδόν όλων των πόλεων της Ελλάδας, με πρώτη την πλατεία Συντάγματος στο κέντρο της Αθήνας

 Ο αγώνας του ΕΠΑΜ έκτοτε είναι κατεξοχήν απελευθερωτικός. Είναι αγώνας εθνικός και ταυτόχρονα κοινωνικός, μιας και διεκδικεί την χώρα από τα δεσμά της τυραννίας και του δήμιου προς το συμφέρον της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού, του εργάτη, του αγρότη, του μικρού και μεσαίου επιχειρηματία, του επαγγελματία, του συνταξιούχου , του δημόσιου και ιδιωτικού υπάλληλου και κυρίως, της νέας γενιάς για να έχει μέλλον σ’ αυτόν τον τόπο.

Φιλοδοξία του Ε.ΠΑ.Μ. είναι να συμβάλει καθοριστικά στην ενότητα του λαού πέρα και πάνω από κομματικές, ιδεολογικές και άλλες διαχωριστικές γραμμές. Ο λαός και η χώρα βρίσκεται σε υπέρτατο κίνδυνο. Μόνο με τη δημιουργία ενός μεγάλου κοινωνικοπολιτικού μετώπου ολόκληρου του λαού για τη διάσωση της χώρας μπορούμε να ξεφύγουμε από τον καταθλιπτικό μονόδρομο της καταστροφής, της λεηλασίας και της υπερχρέωσης.

Ένας ενωμένος και αποφασισμένος λαός δεν έχει να φοβηθεί τίποτε και κανέναν, δεν μπορεί να τον σταματήσει καμιά απειλή, κανένα αντίποινο των αγορών ή των ισχυρών. Όποτε ο λαός αποφάσισε να ενωθεί και να διεκδικήσει τα δίκαιά του δεν υπήρξε καμιά αντιξοότητα, καμιά δύναμη που να στάθηκε εμπόδιο στο δρόμο του.

Αυτή η νέα λαϊκή ενότητα πρέπει και μπορεί να οικοδομηθεί γύρω από εκείνα τα κεντρικά αιτήματα που επιτρέπουν να ανατραπεί συνολικά το σημερινό απαράδεκτο πολιτικό  καθεστώς  εκποίησης της δημόσιας και της ιδιωτικής περιουσίας  και να λειτουργήσει  ως αφετηρία  δημοκρατικής αναγέννησης της Πατρίδας μας  στη βάση των εθνικών και λαϊκών  συμφερόντων, που θα τα υπηρετεί μία Πατριωτική Δημοκρατική  Ριζοσπαστική κυβέρνηση!

Τώρα ήρθε η ώρα να κάνουμε ότι δεν έχουμε κάνει 8 χρόνια και να εμπιστευθούμε δυνάμεις όπως το ΕΠΑΜ, για να μην ξαναπέσουμε στις παγίδες του φόβου που μας έστησαν με ωραία και ψεύτικα λόγια, όλοι οι «σφουγγοκωλάριοι» των ξένων συμφερόντων, μέχρι να μας υφαρπάξουν τη ψήφο μας!

Τώρα ήρθε η ώρα να πάρουμε την Ελλάδα στα χέρια μας, ως λαός  και να την ανεβάσουμε εκεί που της αξίζει!


*Κείμενο της ιδρυτικής του ΕΠΑΜ διανθισμένο ανάλογα.

Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

Τσίπρας, «ένας υπέροχος ψεύτης»













Γι αυτούς που τον υποστήριξαν καιρό (πολύ και πολλοί), ο Αλέξης Τσίπρας είναι αληθινό τέρας ενέργειας. Την ώρα που θα νόμιζε κανείς ότι έχει αγγίξει πάτο, ο τύπος έχει ακόμη ιδέες.  Αυτήν τη φορά ο Έλληνας πρωθυπουργός (τον οποίο τα Μέσα χαρακτηρίζουν «ριζοσπαστική αριστερά») έστειλε ένα απίθανο κείμενο στήριξης στον επικεφαλής του γερμανικού SPD Μάρτιν Σουλτς.

Αλλά πριν απολαύσουμε το περιεχόμενο και τη νοστιμιά του, πρέπει να θυμίσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε στην εξουσία (κερδίζοντας τις εκλογές του 2015), υποσχόμενος στον ελληνικό λαό να βάλει τέλος στη λιτότητα διευκρινίζοντας ταυτόχρονα ότι η Ελλάδα θα έμενε στην Ευρωπαïκή Ένωση και στην ευρωζώνη πάση θυσία. Απόλυτη αντίφαση σε σχέση με την υπόσχεση καλύτερων ημερών.

Μετά από έξη μήνες ψευδοδισπραγματεύσεων με την τρόικα (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ) ο Τσίπρας δέχτηκε επίσημα να παραδόσει τη χώρα στα νύχια των Βρυξελλών. Τα μέτρα αφαίμαξης του ελληνικού λαού συμφωνήθηκε να παρθούν αμέσως. Ωστόσο οργάνωσε αρχές Ιουλίου του 15 ένα δημοψήφισμα για τις μαζικές κοινωνικές και οικονομικές περικοπές που η τρόικα απαιτούσε να επιβληθούν.  Ο ελληνικός λαός ψήφισε μαζικά ΟΧΙ, το οποίο ο Τσίπρας, μιμούμενος τους Γάλλους, Ολλανδούς και Ιρλανδούς διδάξαντες, μετέτρεψε σε ΝΑΙ.

Μερικές εβδομάδες αργότερα, ο Τσίπρας υπογράφει με την τρόικα και την Ε.Ε ένα νέο μνημόνιο που επιβάλλει μια άνευ προηγουμένου λιτότητα: περικοπές σε μισθούς, συντάξεις, υπηρεσίες υγείας και κοινωνικές παροχές, πρωτοφανούς έκτασης για την Ευρώπη εν καιρώ ειρήνης. Προγραμματίζονται  ιδιωτικοποιήσεις, απορρύθμιση και τσάκισμα του εργασιακού κώδικα.

Τον περασμένο Δεκέμβριο οι Ευρωπαίοι «εταίροι», οι οποίοι λεηλατούν τη Ελλάδα πέτυχαν την ιδιωτικοποίηση (μετά από αυτήν του Λιμένα του Πειραιώς και των αεροδρομίων), τεσσάρων σταθμών  της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο μπορούμε να απολαύσουμε το μήνυμα του Τσίπρα προς το φίλο του, Μάρτιν Σουλτς, σοσιαλδημοκράτη, προκειμένου να τον εκλιπαρήσει «σε αυτήν τη αποφασιστική φάση για την ΕΕ» να δεχτεί να συμμετάσχει πάλι σε ένα μεγάλο συνασπισμό υπό την Άγγελα Μέρκελ…

Έλα όμως που το SPD είχε αποκλείσει αυτό το ενδεχόμενο στις 24 Σεπτεμβρίου, αφού είχε δεχτεί ένα εκκωφαντικό εκλογικό κόλαφο.

Αδιανόητο για τους σοσιαλδημοκράτες να παρατείνουν  ένα πείραμα που θα μπορούσε να αποβεί αυτοκτονικό. Αλλά η αποτυχία των διαπραγματεύσεων ανάμεσα στο κόμμα της καγκελαρίου Μέρκελ, τους Πράσινους και τους Φιλελεύθερους παραλύει τη γερμανική πολιτική και βυθίζει τους ευρωπαίους ιθύνοντες στην ανησυχία και την αγωνία.. Ξαφνικά,  ο Μ. Σουλτς ομολογεί ότι έχει γίνει παραλήπτης πολλών μηνυμάτων που ζητούν από το SPD να παρατείνει τη συνεργασία του με τους συντηρητικούς. Ο Εμμανυέλ Μακρόν δεν είναι ο ο τελευταίος που το ζητά…

Αλλά ο υποτακτικότερος και περιπαθέστερος είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Είναι αλήθεια ότι έχει μάθει καλά αυτόν το ρόλο… Για τον Τσίπρα και Σία, η επανασυγκόλληση του μεγάλου γερμανικού συνασπισμού είναι «απαραίτητη προϋπόθεση των προοδευτικών αλλαγών που είναι αναγκαίες για τον εκδημοκρατισμό της Ευρώπης».Διότι, συνεχίζει, υπάρχει μια ευκαιρία  «να τεθεί στην ημερήσια διάταξη της Ευρώπης μια προοδευτική αντζέντα», ώστε να σωθεί (η Ευρώπη).

Για τον υπέρμαχο της «ριζοσπαστικής αριστεράς¨ένας μεγάλος γερμανικός συνασπισμός είναι η «απαραίτητη προϋπόθεση μεταρρυθμίσεων αναγκαίων για τον εκδημοκρατισμό της Ευρώπης»

Ονειρευόμαστε… η «προοδευτική» διάσωση της Ευρώπης έχει την απόλυτη προτεραιότητα και περνάει από την επαναφορά της Άγγελα Μέρκελ επικεφαλής ενός συνασπισμού ανάλογου με εκείνον που συσσώρευσε τόσα κακά από το 2013… Ο Τσίπρας θεωρεί μάλιστα ότι «μια πραγματικά αριστερή τοποθέτηση συνίσταται στη στράτευση για πραγματικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, και όχι στη διατήρηση της καθαρότητας  της ταυτότητάς σου»

Χαράς ευαγγέλια για τη γαλλική  «αριστερά της αριστεράς» η οποία υποστηρίζει ακόμη τον «ήρωά» της.

Ο Τσίπρας, ο καλύτερος μαθητής της Ε.Ε και της τρόικας, φορούσε ήδη περήφανα το γαϊδουρινό του σκούφο. Μπορεί σήμερα να αλλάξει κάλυμμα κεφαλής… Το μυτερό κράνος ταιριάζει καλύτερα στην πανοπλία του.

4 Ιανουαρίου 2018


Ο Ζοέλ Περισό, είναι εθνικός γραμματέας & υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων του γαλλικού Κόμματος Αποπαγκοσμιοποίησης. (PARDEM -Parti de la démondialisation)

Ο λαός με κομμένη την ανάσα ακούει καθημερινά να ανακοινώνονται όλο και πιο σκληρά, αντικοινωνικά μέτρα που ανατρέπουν τον οικογενειακό και προσωπικό προγραμματισμό, ισοπεδώνουν δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών και σπρώχνουν με βίαιο τρόπο τον λαό στη φτώχια, την ανεργία, την εξαθλίωση.


Φωτογραφία του χρήστη ΕΠΑΜ - Ενιαίο Παλλαικό Μέτωπο.























Ο εργαζόμενος χάνει μέρα με τη μέρα όλες τις εγγυήσεις για μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή ζωή, ενώ ο μικρός και μεσαίος επιχειρηματίας καταστρέφονται. Χωρίς καμμιά άλλη προοπτική εκτός από την διαρκή επιδείνωση της κατάστασής του.

Όλα αυτά συμβαίνουν εν μέσω μιας μοναδικής ως προς το εύρος, το βάθος και τις καταστροφικές προεκτάσεις παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Μιας κρίσης, η οποία όταν μετατράπηκε σε κρίση χρέους έπληξε ως ασθενείς κρίκους του συστήματος την Ελλάδα και μια σειρά ακόμη χωρών της περιφέρειας της ΕΕ. Τα δεινά που υφίσταται ο λαός, η απώλεια της κυριαρχίας, η διάλυση και η καταστροφή, πηγάζουν από έναν διεθνή μηχανισμό εκμετάλλευσης με αιχμή του δόρατος ένα ολωσδιόλου παρασιτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο.
Οι Έλληνες εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, επαγγελματίες, αγρότες και μικρομεσαίοι επιχειρηματίες δεν καλούνται απλώς να πληρώσουν τον λογαριασμό ενός χρέους, που έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε όσο περισσότερο το πληρώνεις, τόσο περισσότερο να αυξάνει, αλλά να αποδεχθούν την επίσημη υποθήκευση και εκποίηση της χώρας τους από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Αυτό υπόσχεται η κυβέρνηση και το επίσημο πολιτικό σύστημα στον ελληνικό λαό. Επιχειρούν να κρύψουν ότι το κυρίως ζητούμενο με τα «πακέτα στήριξης» δεν είναι απλώς οι επιπλέον «θυσίες» που θα κληθούν να υποστούν τα λαϊκά στρώματα. Το επίδικο ζήτημα είναι η εθνική κυριαρχία της χώρας. Με την κηδεμονία του ΔΝΤ και της ΕΕ ο Έλληνας εργαζόμενος δεν κινδυνεύει να χάσει μόνο τη δουλειά του, τη σύνταξή του, τα δικαιώματά του αλλά και την ίδια την χώρα του.

Η ίδια η δυνατότητα επιβίωσης της χώρας αμφισβητείται πλέον ανοιχτά από τους ιθύνοντες της ευρωζώνης και τις αγορές. Η χώρα θα πρέπει τουλάχιστον οικονομικά να τεμαχιστεί σε περιοχές και περιφέρειες, να εκχωρήσει την εκμετάλλευση των νησιών και τα κυριαρχικά της δικαιώματα στο Αιγαίο. Ολόκληρη η χώρα έχει μετατραπεί σε οικόπεδο που πουλιέται με το στρέμμα. Η Ελλάδα άρχισε ήδη να μεταβάλλεται σε κράτος υπό αίρεση, διαρθρωμένο σε ημιαυτόνομες περιφέρειες εύκολα ιδιωτικοποιήσιμες και προσαρτήσιμες σε γειτονικά κράτη, κρατίδια και προτεκτοράτα ανάλογα με τα συμφέροντα των μεγάλων της ευρωζώνης και των ΗΠΑ.

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο συγκροτήθηκε για να οργανώσει τις αντιστάσεις και να ενισχύσει τον αγώνα του λαού ενάντια στο καθεστώς κατοχής. Καμπή για την ίδρυσή του υπήρξε η μεγαλειώδης αντίσταση του λαού με τις συγκεντρώσεις επί έναν και πλέον μήνα στις πλατείες σχεδόν όλων των πόλεων της Ελλάδας, με πρώτη την πλατεία Συντάγματος στο κέντρο της Αθήνας. Οι αυθόρμητες αυτές διαδηλώσεις διαρκείας ενός πολύ μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού, μετέτρεψαν τον επίμονο αγώνα διαμαρτυρίας που διεξήγαγαν κατά κύριο λόγο οι εργαζόμενοι με κινητοποιήσεις και απεργίες όλο τον προηγούμενο χρόνο, σε αγώνα για την ανατροπή της εξουσίας και του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος ως τέτοιου. Από την στιγμή που ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού βγήκε στους δρόμους με πρωτοφανή συνέπεια και συνέχεια ενάντια όχι σε επιμέρους πολιτικές και μέτρα, αλλά στο επίσημο καθεστώς, όπως κι αν το καταλαβαίνει κανείς, τότε το ζήτημα που τέθηκε στην πράξη εξαρχής ήταν ποιο θα πρέπει να είναι το επόμενο βήμα. Πώς θα μπορέσει να κερδίσει ο λαός την αναμέτρηση που έχει ανοίξει με την εξουσία;

Το Ε.ΠΑ.Μ. ήρθε να απαντήσει σ’ αυτό ακριβώς το ερώτημα. Ο αγώνας του είναι κατεξοχήν απελευθερωτικός. Είναι αγώνας εθνικός και ταυτόχρονα κοινωνικός, μιας και διεκδικεί την χώρα από τα δεσμά της τυραννίας και του δήμιου προς το συμφέρον της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού, του εργάτη, του αγρότη, του μικρού και μεσαίου επιχειρηματία, του επαγγελματία και κυρίως της νέας γενιάς για να έχει μέλλον σ’ αυτόν τον τόπο.

Φιλοδοξία του Ε.ΠΑ.Μ. είναι να συμβάλει καθοριστικά στην ενότητα του λαού πέρα και πάνω από κομματικές, ιδεολογικές και άλλες διαχωριστικές γραμμές. Ο λαός και η χώρα βρίσκεται σε υπέρτατο κίνδυνο. Μόνο με τη δημιουργία ενός μεγάλου κοινωνικοπολιτικού μετώπου ολόκληρου του λαού για τη διάσωση της χώρας μπορούμε να ξεφύγουμε από τον καταθλιπτικό μονόδρομο της καταστροφής, της λεηλασίας και της υπερχρέωσης.

Ένας ενωμένος και αποφασισμένος λαός δεν έχει να φοβηθεί τίποτε και κανέναν, δεν μπορεί να τον σταματήσει καμμιά απειλή, κανένα αντίποινο των αγορών ή των ισχυρών. Όποτε ο λαός αποφάσισε να ενωθεί και να διεκδικήσει τα δίκαιά του δεν υπήρξε καμμιά αντιξοότητα, καμμιά δύναμη που να στάθηκε εμπόδιο στο δρόμο του.

Αυτή η λαϊκή ενότητα πρέπει και μπορεί να οικοδομηθεί γύρω από εκείνα τα κεντρικά αιτήματα που επιτρέπουν να ανατραπεί συνολικά το καθεστώς κατοχής, εκποίησης και δουλοπαροικίας, καθώς και λειτουργήσουν ως αφετηρία δημοκρατικής αναγέννησης της χώρας στη βάση των λαϊκών συμφερόντων.


Υ.Γ. by mac, ειλικρινα τωρα, δεν νοιωθουμε ολοι λιγο-πολυ σαν μ@λ@κες που τακουμε τα βλεπουμε και τα διαβαζουμε ολα αυτα, αλλα παρολα αυτα ΕΝΩΜΠΟΡΟΥΜΕ, ΠΡΟΤΙΜΟΥΜΕ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟ ΣΚΗΝΙΚΟ ΥΠΕΡ ΜΑΣ ??????

Ψέματα και κοροϊδίες τέλος!


Δημήτρης Κυπριώτης











Τα ωραία λόγια, τα χασκογελάκια και οι κάθε είδους αστεϊσμοί τελείωσαν. 

Καιρός να προσγειωθείτε στην πραγματικότητα, να κοιτάξετε, αν μπορείτε, κατάματα τον ελληνικό λαό και να βρείτε λύσεις για τους 6 εκατομμύρια πολίτες που χρωστούν στο Δημόσιο και ζουν καθημερινά με την αγωνία της επόμενης δόσης, των κατασχέσεων λογαριασμών και των πλειστηριασμών.

Οι φτωχοί εξαθλιώθηκαν και η μεσαία τάξη έγιναν οι νεόπτωχοι που λύγισαν κάτω από το βάρος της υπερφορολόγησης και της συνεχιζόμενης λιτότητας. Οι νέοι  υποχρεώνονται να εγκαταλείψουν την πατρίδα για να βρουν μια δουλειά και να μπορέσουν να ζήσουν με αξιοπρέπεια, κάτι που δεν μπορεί να γίνει εδώ.

Για αυτά όλα και πολλά άλλα, σταματήστε την κοροϊδία της εξόδου από την κρίση και των μνημονίων. Ότι παραμύθι και αν σκαρφιστείτε την πραγματικότητα  δεν μπορείτε να την αλλάξετε, αφού αυτή φωνάζει μέσα από την ψυχή και την αγανάκτηση εκατομμυρίων Ελλήνων πολιτών.


Έφτασε η  ώρα της αποδόμησης όλων σας και εσάς και αυτών που περιμένουν να συνεχίσουν το καταστροφικό έργο. Και το τέλος σας δεν θα είναι καλό…..

Σάββατο, 6 Ιανουαρίου 2018

Το περιουσιολόγιο είναι η «ταμπακέρα» της διαμάχης κυβέρνησης και δικαιοσύνης.













Γιατί όλη αυτή η φασαρία με τη δικαιοσύνη; 

Προς τι οι κόντρες κυβέρνησης και δικαστών; Για το «πόθεν έσχες» των δικαστών; Και βέβαια όχι. Για το περιουσιολόγιο σφάζονται τα παιδιά. Το Συμβούλιο της Επικρατείας σε ολομέλειά του κατέληξε στην απόφαση (2649/2017), που καταδικάζει ως αντισυνταγματικό το περιουσιολόγιο:  «Η δημιουργία Περιουσιολογίου αντίκειται στις διατάξεις [του Συντάγματος] για την προστασία του ιδιωτικού βίου.»

Το ΣτΕ κατέληξε ότι η δήλωση περιουσιακών στοιχείων – όπως π.χ. μετρητά (πλην καταθέσεων), των οποίων το ποσό υπερβαίνει τα 15.000 ευρώ, καθώς και άλλα κινητά αντικείμενα φυλασσόμενα είτε σε θυρίδες τραπεζών ή, κατά κανόνα, στην κατοικία των υπόχρεων, εφόσον η αξία τους υπερβαίνει το ποσό των 30.000 ευρώ συμπεριλαμβανομένου Φ.Π.Α. ανά κινητό – «αντίκεινται στα άρθρα 5 παρ. 1, 9 παρ. 1 και 9Α του Συντάγματος και υπερβαίνουν τα όρια που επιβάλλει η καθιερούμενη στο Σύνταγμα (άρθρο 25 παρ. 1 εδ. δ`) αρχή της αναλογικότητας, διότι προσβάλλουν κατά τρόπο υπέρμετρο και απρόσφορο το δικαίωμα προστασίας των προσωπικών δεδομένων, του ιδιωτικού βίου και της ασφάλειας των υπόχρεων και των οικογενειών τους.» (βλέπε παρ. 23 & 27 της απόφασης του ΣτΕ).

Τι σημαίνει αυτό; Κάτι πολύ απλό. Με την απόφαση αυτή της ολομέλειας του ΣτΕ, κάθε Έλληνας πολίτης μπορεί νόμιμα να αρνηθεί να κάνει δήλωση περιουσιολογίου. Δηλαδή να αρνηθεί να καταθέσει στοιχεία κινητών περιουσιακών στοιχείων που φυλάσσει στο σπίτι του, ή σε θυρίδες τραπεζών.

Τρίτη, 2 Ιανουαρίου 2018

Πλειστηριασμοί: H αιχμή του δόρατος της υποτέλειας











Ελπίζουμε να μην είναι ανούσιο πλέον, να υπενθυμίζουμε το περιεχόμενο των συνταγματικών μας διατάξεων, ως ύστατη προσπάθεια συμβολής στη διατήρηση της ζωής και της αξιοπρέπειας της κοινωνίας.

Με την ελπίδα αυτή και ενόψει του κυβερνητικού μετεωρισμού, της αβουλίας και της ευδουλείας, κρίνουμε επιβελημένη την υπενθύμιση της διάταξης του αρθρ. 21 παρ. 4  του Συντάγματος που αναφέρει:  
« Η απόκτηση κατοικίας από αυτούς που την στερούνται ή που στεγάζονται ανεπαρκώς αποτελεί αντικείμενο ειδικής φροντίδας του Κράτους»

Τα συνταγματικά όρια και οι αντίστοιχες επιταγές, που ο κοινός νομοθέτης αλλά και η διοίκηση, δεν μπορούν να υπερβούν, είναι αυτές που προσδιορίζονται από τις έννοιες «απόκτηση»,  «στέρηση κατοικίας»,  «ανεπαρκής στέγαση» και η «ειδική φροντίδα» για την απόκτηση.
Η «ειδική φροντίδα» του κράτους βεβαίως εκδηλώνεται με τα μέσα και τις δυνατότητες που παρέχονται στα πλαίσια των συνταγματικών κοινωνικών και οικονομικών ορίων.

Το Σύνταγμα θεωρείται μεν ως οικονομικοπολιτικά ουδέτερο, αλλά όχι κατά τρόπο απόλυτο,  μιάς και  το ίδιο, από τη μία τάσσει ορισμένα όρια όπως  τα σχετικά με τα ατομικά δικαιώματα   και κυρίως της ιδιωτικής οικονομικής πρωτοβουλίας  και ιδιοκτησίας  και τον αντίστοιοχο περιορισμό της κρατικής εξουσίας  και από την άλλη επιβάλλει θετικές υποχρεώσεις στο κράτος και τους ιδιώτες  και περιορίζει τα δικαιώματα των τελευταίων.

Στο πεδίο της στεγαστικής πολιτικής το Κράτος εφαρμόζει την ανωτέρω συνταγματική επιταγή του αρθρ. 21 Σ.  μέσω των προγραμμάτων εργατικής κατοικίας, επιδότησης επιτοκίου αλλά και μέσω της επιβολής υπάρξεως τραπεζικών προιόντων «στεγαστικής πίστης» με ευνοϊκούς όρους, αναφορικά με τα επιτόκια, το χρόνο αποπληρωμης, τις εγγυήσεις, τον υπολογισμό του δανείου με βάση τα εισοδήματα κ.ο.κ

Οποιοσδήποτε κλονισμός των συνθηκών και των προϋποθέσεων που ήταν το έρεισμα για την χορήγηση των δανείων, χωρίς υπαιτιότητα των δανειοληπτών, σε καμία περίπτωση μπορεί να αναιρεί το προστατευτικό κέλυφος της παρ. 4 του άρθρου 21 του Συντάγματος.
Η υποχρέωση του Κράτους για την συνταγματικα επιβαλλόμενη «ειδική φροντίδα», δεν παύει υπό οιεσδήποτε συνθήκες, τουναντίον σε συνθήκες οικονομικού και κοινωνικού σπαραγμού, ενδυναμούται αφού η κατάσταση ανάγκης λειτουργεί υπέρ των αδυνάτων. Η υποχρέωση αυτή όπως και κάθε νομικά δεσμευτική ενέργεια, εκδηλώνεται εντός ιστορικού πλαισίου και σε αναφορά με τις επικρατούσες συνθήκες.

Το γεγονός της «οικονομικής και κοινωνικής» θύελλας που σαρώνει την πατρίδα μας, είναι προφανές πώς επιτάσσει την αυξημένη θωράκιση της κοινωνίας, μέσω του ύστατου νομικού οπλοστασίου που εμπεριέχεται στο Σύνταγμα και  όχι βεβαίως την «παράδοση» του, στο όνομα ενός  κοινωνικά εγκληματικού, εθνικά προδοτικού και νομικά εξαμβλωματικού «Δικαίου της Ανάγκης» υπεράνω θεμελιωδών κανόνων της Πολιτείας.

Οι πλειστηριασμοί είναι θέμα αντισυνταγματικής θέσμισης, ανατροπής νομικού έθους, πολιτικής υποταγής, οικονομικής κατοχής και    εθνικού εξανδραποδισμού.
Ετσι, η πολιτεία (σε όλη την τρίπτυχη εκδήλωση των εξουσιών της) είναι υποχρεωμένη και νομικά , να λάβει μέτρα προστασίας της κατοικίας αυτών που την απέκτησαν επειδή δεν είχαν, η που δεν είχαν επαρκή, επειδή τα εισοδήματα επί των οποίων στηρίχθηκαν για την απόκτησή τους «εξαερώθησαν» μέσα στη δίνη της παραπάνω αναφερθείσης θύελλας.
Αν αυτό δεν το πράξει είτε η νομοθετική, είτε η διοικητική και κυρίως η δικαστική εξουσία, τότε θα αποτελεί η αδράνεια αυτή ιστορικό όνειδος και διαρκές έγκλημα εσχάτης προδοσίας απ’όσους έχουν την σχετική ευθύνη να πράξουν.


Ο Φώτης Λεπίδας είναι Δικηγόρος – Δημοσιολόγος και μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του Ε.ΠΑ.Μ.

Κρίσιμες εξελίξεις σε όλα τα εθνικά μέτωπα. Η Τουρκία απειλεί. Η Ελλάδα χρειάζεται πολιτικές δυνάμεις που θα δώσουν λύσεις.





















Η «κυβέρνηση» παρά τις προσδοκίες που είχε επενδύσει με την επίσκεψη Ερντογάν και παρά τις «φιλότιμες» προσπάθειες που έκανε αμέσως μετά για να πείσει την κοινή γνώμη ότι η επίσκεψη αυτή ήταν προς το συμφέρον της χώρας, ήρθε η στιγμή  τώρα που προσπαθεί να μαζέψει τα «άπλυτα» από τις συνεχείς προκλητικές και όχι μόνο δηλώσεις και ενέργειες της Τουρκικής πολιτικής και στρατιωτική ηγεσίας!


Η επίσκεψη λοιπόν του Τούρκου ηγέτη,  όχι μόνο δεν κατεύνασε τους γείτονες αλλά τελικά, μεγάλωσε τις αντιθέσεις , άνοιξε όπως ήταν αναμενόμενο από μεγάλη μερίδα  αναλυτών και πολιτικών δυνάμεων , τις ορέξεις των Τούρκων και κυρίως αυτών των κύκλων που επενδύουν στην σκληρή αντιπαράθεση μεταξύ Τουρκίας - Δύσης και Ελλάδας.


Η περίοδος που διανύουμε είναι ιδιαίτερα  κρίσιμη για την Τουρκία,   αφού αναζητεί  τον καινούργιο της ρόλο, όπως τον οραματίζεται ο Ερντογάν μετά τη σκλήρυνση της στάσης των ΗΠΑ, επειδή  βλέπει ότι  «οικοδομείται» η αποσταθεροποίηση του καθεστώτος του και φυσικά του ιδίου .


Έτσι η Τουρκία στο κλίμα αυτό, έχει πάντα ένα εύκολο αφήγημα για να μπορεί να δίνει το στίγμα της, που δεν είναι άλλο από τις διεκδικήσεις της στον θαλάσσιο χώρο του Αιγαίου και στην Κύπρο. Τελευταία «επενδύει» πλέον και στη Θράκη. Η προκλητικότητα αυτή της Τουρκία  μέρα με τη μέρα αυξάνει και κλιμακώνεται επικίνδυνα πλέον,  ιδιαίτερα τώρα που υπάρχει η κινητικότητα της διπλωματίας των τρυπανιών στην ΑΟΖ της Κύπρου.


Η Τουρκία βλέποντας αυτήν την κινητικότητα, που εκφράζεται από την ιταλογαλλική κοινοπραξία  στο οικόπεδο 6  της κυπριακής ΑΟΖ, δεν θα μπορούσε να μείνει αδρανής, αφού έχει κάνει γνωστές τις ορέξεις της στη συνδιαχείριση των όποιων αποτελεσμάτων των εξορύξεων, ενεργούσα ως προστάτης των συμφερόντων  του ψευδοκράτους , στην ουσία όμως ορεγόμενη η ίδια να κάτσει στο τραπέζι ως ισότιμος συνδαιτυμόνας.


Η Τουρκία όχι μόνο παρακολουθεί τις όποιες κινήσεις γίνονται στο υπόψη οικόπεδο, αλλά απειλεί ευθέως ότι θα βάλει σε ενέργεια και το δικό της γεωτρύπανο και εδώ τα πράγματα περιπλέκονται. Δεν θα πρόκειται απλά για παρενόχληση, εδώ  θα υπάρξει εχθρική ενέργεια που δεν μπορεί να  μείνει αναπάντητη.


Η κίνηση είναι ιδιαίτερα σημαντική και απειλεί όλο το ενεργειακό πρόγραμμα της Κύπρου, καθώς το οικόπεδο 6 που διεκδικεί η Τουρκία, με τον τρόπο που  το διεκδικεί, δεν είναι μόνο ότι δεν στηρίζεται στο διεθνές δίκαιο, αλλά προβλέπει την υφαρπαγή όλης της Ελληνικής και της Κυπριακής υφαλοκρηπίδας στην Ανατολική Μεσόγειο, αφήνοντας στην μεν Ελλάδα τη διαχείριση  υφαλοκρηπίδας  6 ν. μ , στην δε Κύπρο 12 ν.μ. Με τον τρόπο αυτό η Τουρκία  προσπαθεί να επιβάλλει, όπως κάνει κάθε φορά, τετελεσμένα για να διεκδικήσει στο μέλλον ότι και όσα  περισσότερα μπορεί.


Η Τουρκία κάνοντας πράξη τις απειλές της για τη χρησιμοποίηση δικού της γεωτρύπανου, ολοκλήρωσε την αγορά πλωτού γεωτρύπανου από τη Νορβηγία,  που ήδη βρίσκεται  για συντήρηση στην Τουρκία, ώστε σε λίγες ημέρες μετά τη στελέχωσή του με τουρκικό πλήρωμα και επιστημονικό προσωπικό,  θα βγει και πάλι στο Αιγαίο με στόχο να καταπλεύσει στην Ανατολική Μεσόγειο, χωρίς να έχει ανακοινωθεί ο ακριβής θαλάσσιος χώρος των ερευνών και των γεωτρήσεων. Η Τουρκία όμως έχει φροντίσει με μια σειράNAVTEXS να δεσμεύσει μεγάλο μέρος της Κυπριακής ΑΟΖ και όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά.


Και ενώ αναμένονται τα γεγονότα αυτά να εκτυλιχτούν τις επόμενες ημέρες, η Τουρκική ηγεσία φρόντισε ακόμη και τις γιορτινές ημέρες, να  δώσει τα δικά της μηνύματα  απειλών κατά της Ελλάδας, για τη διεκδίκηση με κάθε τρόπο των βραχονησίδων και των νησιών του Αιγαίου, που δήθεν της ανήκουν, αφού δεν αναγράφονται λεπτομερώς στις Συνθήκες!


Οι Τούρκοι λοιπόν συνεχίζουν το χαβά τους  και από την άλλη πλευρά η ελληνική πολιτική ηγεσία περί άλλων τυρβάζει. Ο στρουθοκαμηλισμός και τα φοβικά σύνδρομα , είναι στην πρώτη γραμμή για μια ακόμη φορά, αφού με αυτόν τον τρόπο ενεργεί  και σήμερα η ελληνική εξωτερική πολιτική  και έτσι αντιμετωπίζει τις προκλητικές και όχι μόνο ενέργειες της Τουρκίας.


Αυτή λοιπόν  η κυβέρνηση, που μέχρι πριν λίγες ημέρες πανηγύριζε για την επίσκεψη Ερντογάν σε σημείο που να αναρωτιόμαστε αν εμείς όλοι που αντιδρούσαμε για την πραγματοποίηση αυτής είμαστε λάθος, αφού ικανοποίησε κάθε απαίτηση του δικτάτορα, ξεκινώντας από το θέμα του Μουφτή, ήρθε τώρα  να προστεθεί μόλις πριν 2 ημέρες και η  έφεση, από πλευράς κυβερνήσεως,  για την παροχή ασύλου που δόθηκε σε έναν  από τους 8 Τούρκους, πραξικοπηματίες κατά Ερντογάν, για τους οποίους το ΣτΕ  έχει απορρίψει  την έκδοσή τους και τώρα συζητείται η αίτηση ασύλου από την αρμόδια επιτροπή. Και το θέμα αυτό όμως είχε τεθεί ανοικτά στην Επίσκεψη του Ερντογάν και τώρα το βλέπουμε μπροστά μας να εκτυλίσσεται.


Το θέμα των 8 και η περίπτωση του ασύλου δεν είναι καθόλου απλή και με την τροπή που της δίνει η «κυβέρνηση» θα μας απασχολήσει για μεγάλο διάστημα. Αλήθεια δεν εγείρει κάποια έκπληξη το γεγονός  της επιμονής των Τούρκων στους 8 που διέφυγαν εδώ , όταν πολλοί Τούρκοι της ίδιας κατηγορίας έχουν διαφύγει σε όλη την Ευρώπη. Μην ξεχνάμε τους αξιωματικούς που υπηρετούσαν σε θέσεις του ΝΑΤΟ και ζήτησαν οι περισσότεροι πολιτικό άσυλο. Γιατί δεν νοιάζεται για αυτούς η Τουρκία και επιμένει μόνο στην Ελλάδα με τον τρόπο αυτό;


Οι ημέρες που ακολουθούν είναι κρίσιμες. Όλα τα Εθνικά θέματα είναι στο τραπέζι. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αφού «διέσωσε» με τις σκληρές της διαπραγματεύσεις την Ελλάδα από τον οικονομικό γκρεμό, τώρα την οδηγεί  και στο «σφαγείο» ρύθμισης των Εθνικών Θεμάτων. Κύπρος, Αιγαίο, Θράκη, Σκόπια. Όλα στη φόρα.! 


Και για να μην υπάρχουν αυταπάτες, όλα αυτά γίνονται αφού η ανύπαρκτη αντιπολίτευση, σύμμαχος της κυβέρνησης κατά [πολλούς, όχι μόνο δεν ξέρει και δεν μπορεί να αντιδράσει, αλλά εκφράζονται και φόβοι, μήπως εύχεται για τις λύσεις που προωθούνται για να έχει το άλλοθι, αν ο κόσμος κάνει το λάθος και εμπιστευτεί τις τύχες του σε έναν  Κυριάκο Μητσοτάκη.


Τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης όμως  τι κάνουν; Πολύ καλά είναι,  εσείς, εμείς; Συναγωνίζονται για το ποιο  θα είναι η  3η στη σειρά πολιτική δύναμη μετά τις προσεχείς εκλογές! Έτσι θα έχουν την ευκαιρία να ξαναβγούν στην επιφάνεια δυνάμεις που ευθύνονται ευθέως για την κατάσταση της χώρας,  για να δουν με ποιον από τους δυο πρώτους  θα «κατσικωθούν» και θα πιάσουν στασίδι για όσο διάστημα μπορέσουν.! Το ΚΚΕ στον δικό του κόσμο, παλεύοντας για την ανατροπή του Καπιταλισμού και την επικράτηση του παγκόσμιου Σοσιαλισμού. Η οικογένεια Λεβέντη μάχεται και αυτή για μια θέση στη συνομοσπονδία! Για τη Χ.Α δεν χρειάζεται ειδική  αναφορά, αφού  ο κόσμος έχει καταλάβει περί τίνος πρόκειται.


Μοναδική λύση για το λαό δεν μπορεί να υπάρξει άλλη στις παρούσες συνθήκης, από τη στήριξη μιας πλατιάς συμμαχίας ενός μετώπου δυνάμεων πατριωτικών δημοκρατικών  ριζοσπαστικών που θα μπορέσει να παίξει αποφασιστικό ρόλο στην επόμενη Βουλή και να σταματήσει τα όποια σενάρια εξελιχθούν. Είναι η μόνη ελπίδα για να μπορέσει να σταματήσει το τσουνάμι αυτό που έχει κατακλύσει τη χώρα, ΤΩΡΑ πριν να είναι πολύ αργά.


Το θέμα είναι αν υπάρχουν αυτές οι δυνάμεις και αν θέλουν και  μπορούν να κάνουν το αποφασιστικό βήμα της συνύπαρξης, ειδικά  τώρα που ο κόσμος παρακολουθεί και επιζητεί μίαν  αξιόπιστη και αποφασιστική λύση για να μπορέσει να διασωθεί από τα δεινά που έχουν συσσωρευτεί.


Κατά την άποψή μας, οι αντικειμενικές συνθήκες υπάρχουν, οι δυνάμεις υπάρχουν, αυτό που μένει είναι οι επιθυμίες και τα λόγια που ακούγονται από πολλές πλευρές να γίνουν πράξη. Πιστεύουμε ότι ο χρόνος αναμονής και αναγνώρισης υπήρξε και ήταν αρκετά μεγάλος. Όλοι έχουν δώσει τα διαπιστευτήριά τους στην Ελληνική Κοινωνία και στο μαζικό κίνημα. Όποια πολιτική δύναμη  θέλει να μείνει έξω από αυτήν τη διεργασία, είναι σίγουρο ότι θα βρει απέναντί της  την ίδια την Κοινωνία.


Τώρα έφτασε η ώρα της μεγάλης συμμαχίας των Πατριωτικών Δημοκρατικών Πολιτικών Δυνάμεων και Κινημάτων!  Δεν πρέπει να  χαθεί και αυτή η ευκαιρία!

Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017

Για να βρούμε τη λύση πρέπει να γνωρίζουμε το πρόβλημα












Η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση έχει τρεις διαστάσεις: μία οικονομική, μία πολιτική και μία θεσμική.
Η οικονομική αφορά στη συσσωμάτωση αγορών (μικροοικονομική ολοκλήρωση) και οικονομιών (μακροοικονομική ολοκλήρωση) των κρατών μελών της Ε.Ε.

Η πολιτική διάσταση είναι η διαμόρφωση ενός νέου δημόσιου χώρου άσκησης εξουσίας, ενώ η θεσμική αφορά στην ανάδυση ενός καινοφανούς για το διεθνές δίκαιο διεθνούς θεσμικού μορφώματος με μεικτά ομοσπονδιακά αλλά και συνομοσπονδιακά χαρακτηριστικά.
Ο κατεξοχήν δημιουργός της Ευρωπαϊκής Συνθήκης Βαλερί Ζισάρ ντ΄ Εστέν αναφέρει: «…Στη συνθήκη της Λισαβόνας, (η οποία συντάχθηκε αποκλειστικά με βάση το Ευρωσύνταγμα), τα εργαλεία είναι ακριβώς τα ίδια. Μόνο η σειρά τους άλλαξε στην εργαλειοθήκη»  (εφημερίδα «Le Monde», 27-10-2007).

Η ουσία είναι ότι η Ε.Ε. δεν ιδρύθηκε από τους λαούς, αλλά από τις ηγεσίες και τους βασιλείς των κρατών (γι΄ αυτό και τα δημοψηφίσματα δεν είναι ευπρόσδεκτα).
Σήμερα, η Ελλάδα είναι μια χώρα όπου ευδοκιμούν η ελιά και η… βλακεία. Αφού μας έδωσαν τον «πολιτισμό» και την τεχνολογία τους, αφού μας επέβαλαν την καταστροφή της πρωτογενούς παραγωγής μας (με τις ποσοστώσεις και τις επιδοτήσεις),  αφού μας έκαναν Ευρωπαίους, με τα φιγουρίνια και τον καταναλωτισμό, μας πρόσφεραν και  μνημόνια.

Κι επειδή οι Νεοέλληνες μαραίνονται από έλλειψη ευρωπαϊκού αέρα, αποδέχτηκαν τα μνημόνια, διότι »ήταν αργά να μην τα αποδεχτούμε» !
Υπήρχε και ένα ΟΧΙ στη μέση. Αυτό χαλάει τα σχέδια σε κάθε φθονερό που θα τολμούσε να λερώσει τη μνήμη και την τόλμη του λαού που το ξεστόμισε!
Δυστυχώς όμως, σε λίγες ώρες, μας ξεκαθάρισαν ότι το ΟΧΙ δεν ήταν απάντηση στο ερώτημα «Θέλουμε μνημόνιο κι Ευρώπη;», αλλά στο ερώτημα «Θα φέρεις αντίσταση στο μνημόνιο και σε ό,σα εφαρμόσω;».

Και  πώς  δικαιολόγησαν την αντίσταση και την ανυπακοή στον Γιουνκέρ και την παρέα του;
Συνεδριάζοντας σε κλειστά γραφεία και μπαρ ξενοδοχείων και φεύγοντας από την Ελλάδα για μια καριέρα στο εξωτερικό (όπως έκανε ο Πύρρος Δήμας και τόσοι άλλοι).  Άλλωστε, όταν το καράβι βουλιάζει, τα ποντίκια εγκαταλείπουν πρώτα από όλους.

Είναι δεδομένο ότι το σκάφος που λέγεται Ελλάδα κινδυνεύει. Παρανοϊκοί κυβερνήτες, πλαισιωμένοι από ανόητους (ιδιώτες) μηχανικούς και αδαείς ναύτες, γλεντοκοπούν μαζί με τους επιβάτες, που είναι βυθισμένοι στην άγνοια. Οι κραυγές φόβου και αγωνίας που ακούγονται, διασκεδάζουν τους γλεντοκόπους που ξέρουν ότι «ο καυγάς γίνεται για το πάπλωμα». Ελάχιστοι ωστόσο συνειδητοποιημένοι, εννοούν και προσπαθούν να εξηγήσουν στους συνεπιβάτες τους τον κίνδυνο που διατρέχουν, παρέχοντας και τις σχετικές οδηγίες διάσωσης.
Δυστυχώς όμως χαρακτηρίζονται «γραφικοί» από τους επιβάτες που συνεχίζουν το γλέντι τους σαν εξαπατημένοι δεσμώτες που έχουν παραδοθεί στον ευδαιμονισμό και τον εφησυχασμό.
Όλοι ξέρουμε ότι είμαστε σε μνημόνιο, όλοι φωνάζουμε για το μνημόνιο, γιατί όμως δεν κάνουμε κάτι; Γιατί δεν βρίσκουμε λύση;

Είναι απλό: «Για να βρούμε λύση θα πρέπει να γνωρίζουμε το πρόβλημα». Για να δώσουμε αγώνα, πρέπει να γνωρίζουμε τον αντίπαλο. Για να πολεμήσουμε πρέπει να ξέρουμε τον εχθρό μας. Όταν ο καθένας μας εθελοτυφλεί και βλέπει το μνημόνιο με τα δικά του μάτια και φωνάζει μόνο για ιδιωτικό συμφέρον και όχι με σκοπό το κοινό συμφέρον, τότε ψάχνουμε λύσεις εφήμερες χωρίς να λύνουμε το πρόβλημα.
Τρεις τυφλοί που δεν ξέρουν πώς είναι ο ελέφαντας, έπιασαν με τα χέρια τους έναν ελέφαντα και κατόπιν περιέγραψαν τι είναι. Ο πρώτος έπιασε το πόδι του και είπε: «Είναι κορμός δέντρου» , ο δεύτερος έπιασε το αυτί του και είπε: «Είναι φύλλο μπανανιάς» και ο τρίτος έπιασε την ουρά του και φώναξε: «Είναι σχοινί».

Αυτό έχουμε πάθει κι εμείς εθελοτυφλούμε… Νομίζουμε ότι γνωρίζουμε ενώ δεν γνωρίζουμε κι αυτό διότι δεν κοιτάζουμε με ολότητα το κάθε πρόβλημα. Είτε πρόκειται για το μνημόνιο, είτε για την πατρίδα, είτε για κάθε ανησυχία μας, είτε για την ελευθερία.
Την ανησυχία για την ελευθερία, όπως την αποτύπωσε και ο Αντ. Σαμαράκης «…η ανησυχία για την ελευθερία. Γιατί οι λογής-λογής φόβοι που κυριαρχούν στον κόσμο μας και προπαντός οι δυο αυτοί βασικοί φόβοι, ο φόβος του πολέμου και ο φόβος της πείνας, που τελικό αποτέλεσμα έχουν να προδίνουμε την ελευθερία, την ανάγκη για ελευθερία, που μας είναι έμφυτη.

Και σιγά-σιγά θα ρθούν οι κατοπινές γενιές που δεν θα αισθάνονται τίποτα στη λέξη ελευθερία. Γιατί θα νεκρωθεί το ένστικτο της ελευθερίας με τη διαρκή υποταγή στον φόβο του πολέμου και στον φόβο της πείνας. Θα νεκρωθεί η δίψα της ελευθερίας. Οι γενιές που θα ρθούν κάποτε δεν θα ΄χουν το αισθητήριο της ελευθερίας. Αυτό θα είναι η υπέρτατη ποινή. Η οριστική, η τελεσίδικη, η αμετάκλητη κύρωση: ένας κόσμος που η έννοια ελευθερία θα του είναι ξένη».

Ο Γ. Αναλυτής είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του Ε.ΠΑ.Μ.

Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

Και το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων είναι ήδη μια τελειωμένη υπόθεση!













Το «παιχνίδι» με τη δρομολόγηση του ξεπουλήματος και των εθνικών θεμάτων, ήταν θέμα χρόνου και προτεραιότητας για τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. 

Και μην έχει κανείς καμία αμφιβολία ότι η κατάληξη και του θέματος της ονομασίας των Σκοπίων είναι όχι μόνο δρομολογημένη, αλλά και τελειωμένη. Αυτό που γίνεται τώρα είναι μόνο μια μάχη για τη  διαμόρφωση  των εντυπώσεων της κοινής γνώμης, που γίνεται μέσα από δήθεν σκληρές διαπραγματεύσεις και των δήθεν αντιστάσεων του κ. Καμένου. Όλα αυτά όμως είναι για γέλια, αρκεί ο οποιοσδήποτε να σκεφτεί απλά και να εξετάσει το πως πολιτεύτηκε όλο αυτό το διάστημα αυτή η δήθεν συγκυβέρνηση.

Όμως ο ανυποψίαστος πολίτης, που θέλει να βλέπει τα πράγματα χωρίς την πολιτική κουτοπονηριά, δεν πρέπει να παρασύρεται από αυτές τις εικόνες που θέλουν να του δημιουργήσουν οι συγκυβερνόντες, αφού ο μοναδικός σκοπός τους είναι να τον κοροϊδέψουν, μέχρι να χωνέψει το αφήγημα που του πλασάρουν και να αποδεχθεί στη συνέχεια τη λύση  στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, σαν  μια  φυσιολογική  απόφαση που θα στηρίζεται μάλιστα σε με ευρεία κοινοβουλευτική συναίνεση ή συγκάλυψη, από την πλευρά της αντιπολίτευσης. Το τι τελικά θα επικρατήσει, συναίνεση ή συγκάλυψη,  είναι ένα θέμα που θα εξαρτηθεί από το  πόση πίεση θα ασκηθεί από του ξένους μέντορες και επικυρίαρχους! 

Μα θα μπορούσε να αντιτείνει κάποιος, καλά ο Καμένος, αλλά και η αξιωματική αντιπολίτευση μπορεί να υποκύψει και να δεχθεί το παιχνίδι του Τσίπρα και τις επιταγές των ξένων κέντρων αποφάσεων;  Ας μην πούμε πολλά λόγια και ας περιμένουμε την κατάληξη και τότε θα διαπιστώσουμε ότι δυστυχώς και αυτό το θέμα, όπως και το θέμα της οικονομίας και του μονόδρομου των μνημονιακών  πολιτικών που εφαρμόζονται, σύμφωνα με τις διαταγές των ξένων ευρωπαϊκών (Γερμανικών) κέντρων αποφάσεων, θα συνεχιστεί τώρα  από το άλλο γεωστρατηγικό κέντρο αποφάσεων τις  ΗΠΑ και θα αφορά όλο το μνημονιακό πολιτικό τοπίο.

Ποιος λοιπόν σήμερα έχει την παραμικρή αμφιβολία  ότι, σε μια χώρα με παραδομένη την εθνική της κυριαρχία, με ξεπουλημένη και υποθηκευμένη τη δημόσια περιουσία της για 99 χρόνια, με κατεστραμμένη  κάθε βιομηχανική  της υποδομή  και με πολίτες καταχρεωμένους που χάνουν ολοταχώς και την  όποια ιδιοκτησιακή τους περιουσία,  μπορούν οι δοσιλογικές πολιτικές δυνάμεις  της χώρας να αντισταθούν σε ΗΠΑ και  ΝΑΤΟ, που έχουν δρομολογήσει τις εξελίξεις των δικών μας εθνικών θεμάτων, άρα και του θέματος της ονομασίας των Σκοπίων;

Μπορεί οι εκτιμήσεις αυτές να χαρακτηριστούν ως υπερβολικές από κάποια πλευρά, όμως εκεί μας οδηγεί η ψύχραιμη ανάλυση των προηγουμένων κυβερνητικών πράξεων και η συγκάλυψη που τεχνηέντως συντηρείται από τις αντιπολιτευτικές πολιτικές δυνάμεις,  με παραλλαγές για το κάθε κοινοβουλευτικό κόμμα. Όμως  τελικά το αποτέλεσμα  δεν διαφοροποιείται.

Έτσι ακριβώς θα κινηθεί και το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, όπως  κινήθηκε και η πορεία της χώρας στη διάρκεια της οικονομικής κρίσης που βιώνει η χώρα.  Οι Έλληνες πρέπει να είναι προετοιμασμένοι και δεν θα πρέπει να περιμένουν κάποιο  θετικό αποτέλεσμα για τα Ελληνικά συμφέροντα, αφού είναι περισσότερο από βέβαιο ότι και στην περίπτωση της ονομασίας των Σκοπίων θα εκφραστεί η βούληση και η απόφαση των εξωγενών παραγόντων.

Και αυτό διατυπώνεται με βεβαιότητα, αφού δεν μπορεί  μια κυβέρνηση και ένας πρωθυπουργός που με αστραπιαία κίνηση μετέτρεψε το ΟΧΙ των Ελλήνων πολιτών σε ΝΑΙ, με την κάλυψη του συνεταίρου του και αυτού ταγμένου στην πλευρά του ΟΧΙ, με τη συγκατάβαση της ΝΔ και των λοιπών «δημοκρατικών» δυνάμεων, ταγμένων στην πλευρά του ΝΑΙ, να κάνουν τώρα κάτι το διαφορετικό. Θα πέσουν και πάλι για μια ακόμη φορά «ηρωικά μαχόμενοι» στα τέσσερα.!

Όμως  και πέραν αυτής της σημαδιακής κίνησης, είναι δυνατόν μια συγκυβέρνηση που έχει υπογράψει τα πάντα που της ζητήθηκαν από τους δανειστές, ακόμη και  μέτρων βαρβαρότητας, που ακόμα και  ακραία νεοφιλελεύθερη εξουσία θα δίσταζε να πάρει, μέτρα  που κτύπησαν στη ρίζα του το κοινωνικό κράτος που στήθηκε στη χώρα με αγώνες πολλών χρόνων, μέτρα που γκρέμισαν τα ιερά  εργασιακά δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αίμα από τους εργαζόμενους στο διάβα της ιστορίας αυτού του κράτους, αλλά και τα μισθολογικά,  συνταξιοδοτικά και  τα  ασφαλιστικά δεδομένα που ξεριζώθηκαν στην κυριολεξία, να κάνει τώρα την υπέρβαση και να αντιτάξει αξιοπρέπεια και εθνική υπερηφάνεια;

 Είναι δυνατόν  μια τόσο ανάλγητη, εγκληματική και  δοσιλογική συγκυβέρνηση , να αρνηθεί να βάλει την υπογραφή της στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, κατά πως αυτό έχει δρομολογηθεί; Είναι δυνατόν μια αντιπολίτευση που διαφωνεί στον τρόπο εφαρμογής  και όχι στην ουσία των παραπάνω μέτρων, που  δεν έχει αντιδράσει καθόλου με τον τρόπο που αρμόζει σε παρόμοιες καταστάσεις, αν αυτή διέθετε πατριωτικά χαρακτηριστικά;   Όχι, να μην αυταπατάται κανείς και να μην ελπίζει σε καμία απολύτως αντίδραση από όλους αυτούς. Όλοι τους έχουν παραδοθεί και βρίσκονται με τα χέρια κατεβασμένα, ανήμποροι να δώσουν ακόμη και την μικρότερη μάχη.

Που όμως θα μπορούσε να ελπίζει ο ταλαιπωρημένος και πολλάκις προδομένος Ελληνικός λαός; Αυτό είναι το βασικό και κυρίαρχο ερώτημα του Έλληνα πολίτη σήμερα και σε  αυτό   ψάχνει να βρει απάντηση.  Βέβαια από τις στήλες αυτές έχουμε αναφερθεί πολλές φορές στο  ποια μπορεί να είναι η λύση στο σημερινό αδιέξοδο, ποια  είναι η εναλλακτική πρόταση  πάνω στην οποία μπορεί να στηριχθεί ο Ελληνικός λαός και να μεγαλουργήσει. Όμως για να έχει αποτέλεσμα η εναλλακτική λύση, πρέπει να  στηρίζεται στη μεγάλη πλειοψηφία του Ελληνικού λαού και να έχει κατακτηθεί η Δημοκρατία.

Βέβαια θα αναρωτηθούν πολλοί λέγοντας. «Γιατί τώρα δεν έχουμε Δημοκρατία,  η κυβέρνηση και γενικά  το Κοινοβούλιο δεν έχουν βγει από εκλογές; Ναι η αλήθεια είναι ότι πράγματι έτσι είναι. Φτάνει όμως μόνο αυτό  για να πούμε ότι  οι εκλογές πιστοποιούν ότι έχουμε Δημοκρατία; Και αν πράγματι το πιστοποιούν, τότε γιατί υπάρχει αυτή η δυσαρμονία του κοινοβουλίου γενικά με την Κοινωνία; Τότε γιατί η Κυβέρνηση κάνει πράγματα που δεν έχει εγκρίνει ο λαός ακόμη και οι ψηφοφόροι της;  Ας δούμε λοιπόν, πως εννοείται η Δημοκρατία και ας κάνουμε τις συγκρίσεις .

Αντικειμενικά Δημοκρατία σημαίνει!
-     
             - Ενίσχυση του ρόλου του πολίτη κάθε φορά και περισσότερο

-          -  Το Κράτος να κατέχεται από την Κοινωνία
-   
             -   Κάθε φορά να ενισχύονται  περισσότερα μέτρα για τον έλεγχο  της εντολοδόχου εξουσίας, πρωτογενώς από τον εντολέα της, τον πολίτη

-         -     Επικράτηση πολιτικών συνθηκών που να επιτρέπουν να υπάρχουν κατακτήσεις στα πεδία της ατομικής, κοινωνικής και πολιτικής ελευθερίας.
-           -   Κατοχύρωση της Εθνικής Ανεξαρτησίας σε βαθμό που να εξασφαλίζει τη συλλογική ελευθερία των πολιτών.

Όπως είναι φανερό από τα παραπάνω, δεν αρκούν μόνο οι εκλογές για να υπάρξει Δημοκρατία, χωρίς να διασφαλίζεται ο τρόπος  που θα μπορεί να ενεργεί και να ελέγχεται η κυβέρνηση. Γιατί αν λειτουργούν,  έστω  και στοιχειωδώς, τα μέτρα πιστοποίησης της Δημοκρατίας, τότε  ούτε  χθες, ούτε σήμερα, ούτε και αύριο δεν θα μπορούσε μία κυβέρνηση  να παίρνει εντολές έξωθεν για να κυβερνήσει. Δεν θα μπορούσε ομοίως και  να αυτοσχεδιάζει. Κάθε φορά λοιπόν και ιδιαίτερα σε δύσκολες περιστάσεις θα ζητούσε την άποψη του λαού  με δημοψήφισμα και αυτό θα διεξαγόταν με σκοπό το αποτέλεσμα του να εφαρμοστεί, αφού αυτή θα ήταν η απόφαση του λαού.

Έτσι ακριβώς και το σημερινό  δίλημμα για την ονομασία των Σκοπίων θα μπορούσε κάλλιστα να βρει λύση, σύμφωνα με την επιθυμία του Ελληνικού λαού και όχι με τον τρόπο που επιχειρεί η συγκυβέρνηση  να το περάσει, ως μία λύση που παίρνεται με το πιστόλι στον κρόταφο και με την ανοχή της αντιπολίτευσης, που προσπαθεί να καλυφτεί  με φαιδρά επιχειρήματα.  Φτάνει πια, ο Ελληνικός λαός χόρτασε  από τα εκβιαστικά διλήμματα και από την κοροϊδία όλου του πολιτικού συστήματος.

 Εμείς  όχι μόνο δεν  πιστεύουμε τους κυβερνώντες και δεν τους  έχουμε  καμία  απολύτως εμπιστοσύνη, αλλά και τους  εν αναμονή αντικαταστάτες τους, όπως και τους  λοιπούς ευρισκόμενους στο  κοινοβούλιο αυτό,  και για αυτό προτείνουμε:

Διέξοδο για τον τόπο, στις σημερινές συνθήκες όπως αυτές  έχουν διαμορφωθεί, αποτελεί  η μεγαλύτερη δυνατή  μετωπική συνεργασία Πατριωτικών, Δημοκρατικών και Ριζοσπαστικών πολιτικών δυνάμεων και προσωπικοτήτων, που με την στήριξη της πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού, θα συγκροτήσουν την κυβέρνηση που έχει ανάγκη η Χώρα σήμερα, που θα θέσει τις βάσεις για μια ζώσα Δημοκρατία  με τις αρχές που περιγράφτηκαν. 

Το σύστημα που απέτυχε τόσο οικτρά δεν «συνέβη» έτσι απλά. Δημιουργήθηκε!













Κατά τη διάρκεια της μεγάλης ύφεσης, που ξεκίνησε το 2009, χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τα σπίτια τους και τις δουλειές τους. Πολλοί άλλοι έζησαν την αγωνία και τον φόβο ότι θα είχαν την ίδια μοίρα, ενώ σχεδόν όλοι όσοι είχαν εισοδήματα τα είδαν να συρρικνώνονται κατά πολύ.
Πριν και για ένα τέταρτο του αιώνα, είχαν επικρατήσει κάποιες δογματικές απόψεις περί ελεύθερης αγοράς:
»οι ελεύθερες και αδέσμευτες αγορές λειτουργούν αποτελεσματικά, αν κάνουν λάθη, γρήγορα τα διορθώνουν »
»Το καλύτερο κράτος είναι το μικρότερο κράτος » ,
 » Οι κεντρικές τράπεζες θα πρέπει να είναι ανεξάρτητες και να εστιάζουν την προσοχή τους μόνο στη διατήρηση του πληθωρισμού σε χαμηλά επίπεδα »

Ακόμα και ο πρωθυιερέας αυτής της ιδεολογίας όμως, ο ΑΛΑΝ ΓΚΡΙΝΣΠΑΝ (πρόεδρος της Federal Reserve FED), έχει παραδεχτεί ότι αυτή η συλλογιστική κάπου χωλαίνει.
Ως κοινωνία έχουμε πλέον πάψει να σεβόμαστε και να εμπιστευόμαστε εκείνους που για πολύ καιρό θεωρούσαν ότι είναι γκουρού της δημοσιογραφίας, της οικονομίας και της πολιτικής. Πολλοί δημοσιογράφοι και οικονομολόγοι έχουν προσφέρει υπηρεσίες που χρησιμοποίησαν οι αρμόδιοι για να χαράξουν πολιτική προκειμένου να επιτύχουν στροφή προς απορρύθμιση. Δυστυχώς, η προσοχή συχνά ξεφεύγει από τη μάχη του σκοπού και των ιδεών και στρέφεται στο ρόλο των ατόμων: (Στους κακούς πού δημιούργησαν την κρίση και τους ήρωες που θα μας σώσουν ) Όλες οι πολιτικές κατευθύνσεις, όπως αυτές που οδήγησαν στην απορρύθμιση, ήταν αποτέλεσμα πολιτικών και οικονομικών »δυνάμεων» – συμφερόντων, ιδεών και ιδεολογιών – που υπερβαίνουν το οποιοδήποτε άτομο.

Η κρίση δεν ήταν ένα απλό συμβάν στις χρηματοπιστωτικές αγορές, ήταν ανθρώπινο δημιούργημα (των πολιτικών κατευθύνσεων) που προκάλεσε τα δεινά στην κοινωνία. Οι ανακεφαλοποιήσεις – διάσωσης των τραπεζών απέτυχαν οικτρά. Οι πολιτικές των ΔΝΤ- Ε.Ε. και του Ελληνικού Υπ. Οικονομικών επιδείνωσαν τα πράγματα. (υποτίθεται ότι απέτρεπαν την καταστροφή).
Το ερώτημα όμως είναι: Πώς θα ήταν τα πράγματα αν είχαν υιοθετήσει άλλες πολιτικές κατευθύνσεις;; Οι ενέργειες του ΔΝΤ και της Ε.Ε. (μαζί με το ελληνικές κυβερνήσεις) παρέτειναν και βάθυναν την ύφεση ή την συντόμευσαν, μειώνοντας το βάθος της;;Κατ΄ εμέ, υπάρχει μια ξεκάθαρη απάντηση: Τα υψηλά επιτόκια και οι περικοπές δαπανών που επιβλήθηκαν από ΔΝΤ – Ε.Ε. και ΕΚΤ επιδείνωσαν την κατάσταση. Είναι προφανές ότι αυτές οι πολιτικές κατευθύνσεις είχαν διαμορφωθεί από ειδικά συμφέροντα (τα συμφέροντα των χρηματοπιστωτικών αγορών)
Κάποιοι συνηθίζουν να λένε »αυτά συμβαίνουν» ‘η “ Κάποια πράγματα προκύπτουν χωρίς να φταίει κάποιο συγκεκριμένο άτομο”

Όμως, όχι! Αυτή η κρίση προέκυψε από τις πράξεις, τις αποφάσεις και την επιχειρηματολογία των ανθρώπων του χρηματοπιστωτικού τομέα. Το σύστημα που απέτυχε τόσο οικτρά δεν »συνέβη» έτσι απλά. Δημιουργήθηκε.
Πολλοί μάλιστα, εργάστηκαν σκληρά- και ξόδεψαν πολύ χρήμα- για να βεβαιωθούν ότι θα αποκτούσε τη μορφή και την πορεία που πήρε. Όσοι έπαιξαν ρόλο στη δημιουργία και διαχείρηση του συστήματος της κρίσης (ανάμεσά τους και όσοι ανταμείφθηκαν από αυτό) πρέπει να λογοδοτήσουν !

Από το 2010 η πατρίδα μας βρίσκεται υπό κατοχή, έχοντας χάσει την κυριαρχία της και με οικονομική κατάρρευση.
Το Ε.ΠΑ.Μ. όλα αυτά τα χρόνια, με συνέχεια και συνέπεια  και με θεμελιωμένα επιχειρήματα αμφισβήτησε την Ε.Ε. και το ΕΥΡΩ. Και κατηγορήθηκε για ΟΥΤΟΠΙΑ και ΚΙΝΔΥΝΟΛΟΓΙΑ. Κατηγορήθηκε ακόμα και η αγάπη του για την πάτρια χώρα, ως “ΥΠΕΡΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ”!
Δυστυχώς για τη χώρα μας, η χειροπιαστή πραγματικότητα, δικαιώνει το Ε.ΠΑ.Μ. και τις θέσεις του.
Με συναίσθημα ευθύνης, το Ε.ΠΑ.Μ. συνεχίζει να αγωνίζεται και να ενημερώνει το λαό για την πρότασή του, με προοπτική, οργάνωση, συνέπεια και επιχειρήματα.

Από την άλλη πλευρά, το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο, εκτός από την καταστροφή που έχουν επιφέρει στην πατρίδα, επιβάλλουν στο λαό τον φόβο και τον πανικό, με προπαγάνδα και μονόπλευρη ενημέρωση, (δίχως διάλογο και ισηγορία).

Ο αγώνας για μια ΕΛΛΑΔΑ , ελεύθερη, ανεξάρτητη και δημοκρατική είναι υποχρέωση όλων μας!!
Ο Γιώργος Αναλυτής είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του Ε.ΠΑ.Μ.

Τετάρτη, 27 Δεκεμβρίου 2017

Πάει Κι Αυτό…













Μετά και την ψήφιση  της  γνωστής  τροπολογίας για την προσαγωγή με την αυτόφωρη διαδικασία για την αντίσταση από το Λαό στα Ειρηνοδικεία κατά την διαδικασία αρπαγής των περιουσιακών στοιχείων των Πολιτών  που παραβιάζουν κάθε Νομιμότητα και που ακυρώνουν το ίδιο το Σύνταγμα, θέλω  να επικεντρωθώ μόνο τώρα μόνο στο θέμα αυτό, δηλαδή αυτής της κατάπτυστης τροπολογίας. Καταγράφω λοιπόν επακριβώς τι ορίζει το Σύνταγμα, που πολύ σύντομα θα μείνει μόνο μια ανάμνηση…

Άρθρο 11.- παρ.1    Οι Έλληνες έχουν το δικαίωμα να συνέρχονται ήσυχα και χωρίς όπλα.
Παρ.2    Μόνον στις δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις μπορεί να παρίσταται η αστυνομία. Οι υπαίθριες συναθροίσεις μπορούν να απαγορευθούν με αιτιολογημένη απόφαση της αστυνομικής αρχής, γενικά, αν εξ αιτίας τους επίκειται σοβαρός κίνδυνος  για την δημόσια ασφάλεια, σε ορισμένη δε περιοχή, αν απειλείται σοβαρή διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής, όπως ο νόμος ορίζει.

Ας δούμε τώρα επιχειρώντας μια σύντομη ανάλυση να δούμε κατά πόσο αυτή η κατάπτυστη διάταξη που ψηφίστηκε πρόσφατα απ το Ελληνικό;;; Κυνοβούλιο είναι, έστω, συμβατή με το Σύνταγμα.
Κατ αρχήν λοιπόν  χαρακτηρίζει σαν δικαίωμα  την μαζική διαμαρτυρία του Λαού κατά αποφάσεων των εκάστοτε Κυβερνώντων σε περιπτώσεις που αυτός, που είναι, υποτίθεται, ο κυρίαρχος κρίνει ότι οι αποφάσεις αυτές καταπατούν τα δικαιώματά του και θέλει να εκφράσει την έντονη αντίθεσή του σαν μέτρο πίεσης για την άρση της κάποιας αδικίας.  Εδώ έχουμε να παρατηρήσουμε ότι ο Συνταγματικός Νομοθέτης  παρ όλο που το  αποδυναμώνει το δικαίωμα αυτό, αφού το αποσυνδέει από το Άρθρο 120παρ.4 που  όταν πρόκειται για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας  αποδέχεται «κάθε μέσον», τελικά το συνέρχεσθαι το αναγνωρίζει σαν δικαίωμα.

Στη συνέχεια μας λέει ότι α) μόνον στις δημόσιες υπαίθριες  συναθροίσεις  μπορεί να παρευρίσκεται η αστυνομία, άρα στους εσωτερικούς χώρους των Ειρηνοδικείων όχι, β) για την απαγόρευση απαιτείται αιτιολογημένη απόφαση της αστυνομικής αρχής που να προβάλλει  σοβαρό κίνδυνο  για τη δημόσια ασφάλεια κ.λ.π.   Ρωτάμε λοιπόν ποιος είναι αυτός ο σοβαρός κίνδυνος;;; μήπως είναι η παρεμπόδιση της αρπαγής από τις Κατοχικές Δυνάμεις της Ιδιωτικής περιουσίας  των Ελλήνων πολιτών και η μετατροπή του σε δούλους του Μεσαίωνα;;

Ένα ακόμα στοιχείο που δείχνει την πλήρη αδιαφορία σε κάθε νομιμότητα είναι ότι το <αδίκημα> δεν προβλέπεται  σαν «αυτεπάγγελτα» διωκόμενο και συνεπώς διώκεται «κατ έγκλιση», και η ερώτηση είναι πιός θα κάνει και πότε την <μήνυση> για να οδηγηθεί ο Μέγας Εγκληματίας στο αυτόφωρο;;

Φίλοι μου εγώ απλά επισημαίνω ότι όλοι αυτοί  είτε ψηφίσανε, είτε παραμείνανε μέσα και τους δώσανε με την παραμονή τους τη δυνατότητα να την ψηφίσουν αντί να παραιτηθούν και να βγούν άμεσα στο Λαό και να τον καλέσουν σε ανατροπή του Καθεστώτος πρέπει να τύχουν της μεταχείρισης που τους αξίζει  και που είναι η συσπείρωση όλου του Λαού έτσι ώστε να ανατραπεί αυτό το αισχρό Καθεστώς   για να οικοδομήσουμε απ την αρχή μια Ελλάδα αντάξια της τεράστιας Ιστορίας της που στο πέρασμα των Αιώνων δίδαξε  Πολιτισμό, Τέχνες, Αγώνες, Δημοκρατία!!


Ο Αντώνης Παπαντωνίου, Υποναύαρχος Λ.Σ. (ε.α.) – Νομικός, είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του Ε.ΠΑ.Μ.

Τετάρτη, 20 Δεκεμβρίου 2017

Όταν ένας πρωθυπουργός πέφτει στα πόδια των τραπεζιτών


Φωτογραφία του χρήστη ΕΠΑΜ - Ενιαίο Παλλαικό Μέτωπο.






Σε μια θεατρική παράσταση για το ευρύ κοινό, τη Δευτέρα 18/12, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας 
σύρθηκε στα πόδια των τραπεζιτών ζητώντας τους να τον βοηθήσουν επικοινωνιακά στην αρπαγή της ακίνητης περιουσίας των πολιτών της χώρας.  «Πρέπει να γίνει προσπάθεια να ενημερώσουμε την κοινωνία για το τι ακριβώς κάνουμε και να σταματήσει η διασπορά των ψευδών ειδήσεων» τους είπε.

Η ψευδής είδηση είναι η αρπαγή των σπιτιών των Ελλήνων με επίσπευση και των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών κατ’ απαίτηση των δανειστών! Και αφαιρώντας κάθε ευθύνη από πάνω τους απέδωσε ακόμα και τη δυσκολία των νέων να ονειρεύονται το μέλλον τους επειδή οι πλειστηριασμοί παρεμποδίζονται από τις αντιδράσεις των πολιτών «αυτό εμποδίζει π.χ. ένα νέο ζευγάρι να οραματιστεί ένα μέλλον, να στήσει τη ζωή του» Διότι μόνον όταν επεκταθούν οι πλειστηριασμοί, μόνον τότε , όπως είπε ο κ. Τσίπρας στους τραπεζίτες «θα δημιουργηθεί η ελπίδα ότι θα αρθεί και το τελευταίο εμπόδιο για να βγούμε από την κρίση που είναι η αποκατάσταση του ρόλου των τραπεζών»!

Η κατάντια ενός πρωθυπουργεύοντος –και δη «αριστερής κυβέρνησης» – να ζητάει δημοσίως από τους τραπεζίτες να αναλάβουν χρέη επικοινωνιολόγων της κυβέρνησης, λέγοντάς τους «να βοηθήσετε να σταματήσει η διαρροή ψευδών ειδήσεων ότι κινδυνεύει η πρώτη κατοικία», είναι πρωτοφανής! Και συμπλήρωσε λέγοντάς τους: «Είμαι βέβαιος ότι πρώτοι εσείς θα σπεύσετε να αποκαταστήσετε την πραγματικότητα όσο αφορά την ενημέρωση της κοινής γνώμης για το τι πραγματικά θέλουμε να κάνουμε και τι πραγματικά συμβαίνει»!
Και για να γίνει αυτό, πρότεινε τη στενή συνεργασία κυβέρνησης και τραπεζών με τη δημιουργία κοινού «παρατηρητηρίου» έτσι ώστε «να έχουμε πλήρη εικόνα για το ποιές υποθέσεις είναι σε προτεραιότητα»!

Η κυβέρνηση της δεύτερης φοράς αριστερά, δια στόματος κ. Τσίπρα, αναβαθμίζεται πλέον σε ρόλο επίσημου συνεργάτη των τραπεζιτών, χωρίς προσχήματα!
Το άλλοθι βέβαια είναι πάντοτε οι «μεγαλοοφειλέτες και μεγαλομπαταχτζήδες» που «έχουν καταφέρει να χρεοκοπήσουν τις επιχειρήσεις τους, όντας οι ίδιοι πλούσιοι και βγάζοντας τα χρήματά τους στο εξωτερικό, μη πληρώνοντας τα χρέη στις τράπεζες». Εννοείται ότι στους «μεγαλοοφειλέτες και μεγαλομπαταχτζήδες» δεν συμπεριέλαβε τους τραπεζίτες και τους ολιγάρχες που έβγαλαν τις καταθέσεις τους σε off shore με τις ευλογίες της κυβέρνησης, ούτε βέβαια άφησε αιχμή για τα θαλασσοδάνεια των ολιγαρχών και των πολιτικών κομμάτων που παραμένουν δανεικά κι αγύριστα.
Για όσους είναι αφελείς ή κουτοπόνηροι και μιλούν ακόμη για «νόμιμη κυβέρνηση», ας μας δείξουν σε ποια προεκλογική του ομιλία ο κ. Τσίπρας ή το κόμμα του προχώρησαν σε διακηρύξεις ή προτάσεις όπως οι προαναφερόμενες. Διότι αν δεν βρουν ανάλογες υποσχέσεις ή προγραμματικές δηλώσεις, τότε μιλούμε για κυβέρνηση και πρωθυπουργό πολιτικών απατεώνων, που στερεούνται οποιασδήποτε συνταγματικής νομιμοποίησης, έστω και ως φύλο συκής.
Το Ε.ΠΑ.Μ. προειδοποιεί ότι όσες ιδιοκτησίες πλειστηριάστηκαν ή πρόκειται να πλειστηριαστούν, θα αποδοθούν στους νόμιμους ιδιοκτήτες τους όταν το καθεστώς αυτό της ανομίας ανατραπεί και αποκατασταθεί η κυριαρχία και η δημοκρατική νομιμότητα στη χώρα μας. Ανεξάρτητα αν είναι α ή β κατοικία, βιοτεχνία, αγροτεμάχιο ή κατάστημα. Οι δε δωσίλογοι όπως ο κ. Τσίπρας, οι προκάτοχοί του και οι συνεργάτες τους, θα αντιμετωπίσουν τη δικαιοσύνη για τα εγκλήματά τους σε βάρος του ελληνικού λαού.

Ας αρχίσουν να ετοιμάζουν από τώρα τις απολογίες τους.

Αθήνα, 19 Δεκεμβρίου 2017


Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.ΠΑ.Μ.

Δευτέρα, 18 Δεκεμβρίου 2017

ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΕΙ ? ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΞΕΥΤΙΛΑ ΑΠΟ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ..








Δεν μπορει να συμβαινει αυτο.

Καποιος να μου εξηγησει οτι …

Δεν μπορει οι λογοι που γεννηθηκαμε να είναι να πληρωνουμε λογαριασμους μεχρι να πεθανουμε.

Δεν μπορει οι λογοι που γενηθηκαμε να είναι να υπακουμε και μαλιστα τυφλα σε μερικους δωσιλογους, να πηρωνουμε ο,τι μας λενε και μαλιστα χωρις αντιρρήσεις.

Δεν μπορει να συνεχιστει άλλο αυτή η κατασταση, τα παιδια μας να φευγουνε εξω μεταναστες για  ένα κομματι ψωμι, αφου εδώ ουτε αυτό δεν μπορουν να εχουν.

Δεν μπορουμε να ζουμε άλλο με τις συνταξεις των γονιων ή των παππούδων.
ΠΡΕΠΕΙ να δουλεψουμε κειεμεις.

ΑΛΛΑ για να γινει αυτό πρεπει να  είμαστε ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ, ελευθεροι από χρεη, ελευθεροι από δωσιλογους, ελευθεροι να αποφασιζουμε ΕΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΑΛΛΑ ΚΥΡΙΩΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ. !!!

Μεχρι τελους του χρονου, και είναι αρκετος χρονος, πρεπει να ΚΑΤΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΑ,   ΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ ΣΕ ΤΟΥΤΗ ΤΗ  ΧΩΡΑ, ΚΑΙ ΠΩΣ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΜΑΣ πχ σε ενα χρονο από σημερα .!!

ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟΤΕ?  Θα πληρωνουμε ακομα φορους-ενφια-φορους πανω στους φορους ΞΕΡΟΝΤΑΣ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΟΤΙ ΟΙ ΦΟΡΟΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΤΟ ΑΝΤΑΠΟΔΟΤΙΚΟ, ενώ στην Ελλαδα του σημερα ΔΕΝ ΑΝΤΑΠΟΔΙΔΟΥΝ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ, ΤΟΥΝΑΝΤΙΟΝ ΜΑΛΙΣΤΑ,
ΤΟ ΤΑΜΕΙΟ ΤΗΞΣ ΧΩΡΑΣ ΒΓΗΚΕ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ, ΠΗΓΕ ΣΕ ΞΕΝΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΠΥ ΒΓΗΚΕ Η ΑΑΔΕ, ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΚΤΡΩΜΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΡΑΤΟΣ ΕΝ ΚΡΑΤΗ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ..

ΜΕΣΑ ΣΤΟ '18 ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΓΡΑΜΑΤΙΣΜΕΝΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΟΥΝΕ ΟΛΑ, ΣΤΡΑΤΟΣ, ΣΥΝΟΡΑ, ΤΑ ΠΑΝΤΑ,  ο,τι εχει μεινει απουλητο  ΘΑ ΤΟ ΠΟΥΛΗΣΟΥΝ, ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΚΙΑΥΤΟΙ ΤΟ ΚΑΤΙΤΙΣ ΤΟΥΣ.!!

ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΕΙ ?
ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΞΕΥΤΙΛΑ ΑΠΟ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ..
ΕΧΟΥΝ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ, και μαλιστα χωρις αντιρρηση, 

«Η κυβέρνηση δεσμεύεται να διαβουλεύεται και να ΣΥΜΦΩΝΕΙ με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για όλες τις ενέργειες που αφορούν την επίτευξη των στόχων του Μνημονίου Συνεννόησης, πριν από την οριστικοποίηση και τη ΝΟΜΙΚΗ ΕΓΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ.» 
ή αλλιως πως λεμε "ουτε για κατουρημα δεν μπορουν να πανε αν δεν παρουν την αδεια"?
ΤΣΙΠΡΑΣ κ.σια. – ΜΝΗΜΟΝΙΟ ν3
Νόμος 4336/14-8-2015 (ΦΕΚ 94). Άρθρο 3 …

αρα λοιπον ΑΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΚΕΜΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΡΡΗΣΗ Ο,ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΑΥΤΟΙ, ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ .!!

Πρεπει να αποφασισουμε αν και κατα ποσο θελουμε να συνεχιστει ακομα αυτη Η ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΚΑΙ Η ΚΑΤΡΑΚΥΛΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ, ΚΑΙ ΚΑΤ΄ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ .!!

Επειδη δεν μπορει να ειμαστε ολοι σαν αυτους τους ξεφτιλισμενους, καποιοι ακομα εκει εξω σκεφτεστε ΑΚΟΜΑ ΛΟΓΙΚΑ, ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟΛΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ, ΟΠΟΤΕ ΣΕ ΕΜΑΣ ΕΠΕΣΕ Ο ΚΛΗΡΟΣ ΠΛΕΟΝ ΝΑ ΑΦΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ, ΠΡΙΝ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ...

Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

Η Φιέστα

















Του Αντώνη Παπαντωνίου

Άλλη μια απάτη ολοκληρώθηκε σήμερα 14-12-2017 με την 24ωρη Απεργία που….κήρυξαν οι γνωστοί Επαναστάτες της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.  διεκδικώντας  το δικαίωμα στην Απεργία και άλλα τινά.  

Δεν μας είπαν όμως σε ποιόν στρέφουν  τα «πυρά» τους, σε ποιόν απευθύνονται.  Δεν μας είπαν τίποτα για το ποιοί είναι εκείνοι οι οποίοι έχουν δημιουργήσει  τα προβλήματα ύπαρξης ενός ολόκληρου Λαού. Μας είπαν μόνον ότι «σήμερα έχουμε Απεργία».  Στην προσπάθειά τους αυτή να μας πείσουν για τις αγωνιστικές τους διαθέσεις  ήρθαν βεβαίως και οι  γνωστοί Επαναστάτες  του ΠΑΜΕ καί τινων άλλων Επαναστατικών Δυνάμεων  έτσι ώστε να υπερασπιστούν με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο τα συμφέροντα των Εργαζομένων. Ποιος είναι αυτός ο τρόπος;; Μα η 24ωρη Απεργία. Ξέρετε δεν επιτρέπεται να κουραστούν  τα στρατευμένα τους νειάτα και γηρατειά  για να μπορούν να έρθουν πάλι σε λίγους μήνες, δεδομένου ότι ο δρόμος θα είναι πολύ μακρύς! Ξέρετε πιστεύω πια πως γίνεται η δουλειά. Οι δωσίλογοι θα ψηφίζουν τα διάφορα καλούδια μέσα στον «Ναό της Δημοκρατίας» οι Πολιτικοί τους Εκπρόσωποι θα διαφωνούν και δεν θα ψηφίζουν, αλλά θα παραμένουν μέσα για να δίνουν τη «Μάχη από μέσα». Ποτέ απ έξω γιατί βλέπετε Χειμώνας τώρα και έχει και κρύο και μην αρπάξουμε και καμιά «πούντα»….

Όμως για να σοβαρευτούμε και λίγο  για να δούμε την κοροιδία και την εξαπάτηση  του Λαού που επιχειρούνται με ιδιαίτερη θρασύτητα.

Όταν κάνεις μια Απεργία σημαίνει ότι έχεις ένα αίτημα και απευθύνεσαι δυναμικά στον υπεύθυνο για τη λύση του, επειδή μέχρι τότε δεν  αποδέχθηκε το αίτημά σου. Εδώ ανακύπτει το εξής ερώτημα και απορία. Δεν γνωρίζεις ότι και αν ακόμα αυτή που λέγεται Κυβέρνηση  να ικανοποιήσει το αίτημά σου δεν μπορεί γιατί  έχει παραδοθεί σε ξένες Δυνάμεις και δεν επιτρέπεται να ασκήσει καμιά εξουσία παρά μόνον να υλοποιεί εντολές που παίρνει από τους Κατακτητές;;; Δεν  ξέρεις ότι έχεις πλέον και DE JURE ΚΑΤΟΧΗ από την 14-8-2015 με την ψήφιση του  Ν.4336/Φ.Ε.Κ. 94Α όπου στην Παράγραφο Γ-Σελίδα 1014 ορίζεται ότι  <απαγορεύεται να φέρει για ψήφιση Νομικό Κείμενο αν προηγουμένως δεν έχει την έγκριση των Δ.Ν.Τ.-Ε.Κ.Τ.-ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ;;; Δεν ξέρεις τελικά ούτε το παραμικρό από αυτά που συμβαίνουν καθημερινά εδώ και 8 χρόνια;;

Η απάντηση είναι ότι όχι μόνον ξέρεις και πολύ καλά αλλά είσαι Συναυτουργός στο Έγκλημα και απλά παρασύρεις  σαν το Ανώτατο Συνδικαλιστικό του όργανο, τον εργαζόμενο να θεωρεί ότι μπορεί να έχει αποτέλεσμα η όποια διαμαρτυρία του για τα βάσανά του.

Καλούνται λοιπόν όλοι αυτοί οι υπέρμαχοι των δικαιωμάτων του Λαού να  σταματήσουν την εξαπάτηση των Εργαζομένων η καλύτερα οι Εργαζόμενοι να ανατρέψουν αυτές τις Δωσιλογικές  Ηγεσίες   όλων των Συνδικαλιστικών τους  Οργάνων και πρώτα απ όλες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ  και οργανωμένα να προχωρήσουν σε ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΙΑΣ που είναι ο μόνος τρόπος να ανατραπεί συνολικά αυτό το ΚΑΤΟΧΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ  για να βρεί πάλι την Αξιοπρέπειά του σε μια ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΤΡΙΔΑ!!!

Ο Αντώνης Παπαντωνίου, Υποναύαρχος Λ.Σ. ε.α.- Νομικός, είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας
του Ε.ΠΑ.Μ.

Ευρώ και συντάξεις είναι παραμύθι. Δραχμή, συντάξεις και αξιοπρεπής βίος είναι στόχος εφικτός.


















Συντάξεις και ευρώ.

Το οικοδόμημα του ευρώ, στηρίχτηκε στην διαπίστωση των τραπεζιτών, των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και των πολιτικών της αριστεράς στις ευρωπαϊκές αναζητήσεις τους, ότι το επικυρίαρχο κεϋνσιανό κράτος πράττει αντιφατικά αναλαμβάνοντας τα καθήκοντα από την μια, να διατηρεί και να δημιουργεί τους όρους κερδοφόρας συσσώρευσης κεφαλαίου για τους καπιταλιστές, και από την άλλη, να δημιουργεί και να διατηρεί και όρους κοινωνικής αρμονίας, μέσω της πλήρους απασχόλησης. 

Αυτό συνεπάγεται εξαιρετικά υψηλές δαπάνες, τις οποίες το κράτος μπορεί να εξασφαλίσει μόνο μέσω μιας διαρκώς αυξανόμενης φορολογίας και δανεισμού, με αποτέλεσμα να προκύψει κρίση. Προσθέτοντας στο παραπάνω σκεπτικό και την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι μέσα στην ευρωζώνη και την παγκοσμιοποίηση, δημοσιονομικά είναι αδύνατον το εθνικό κράτος να δαπανά και να διατηρεί την πλήρη απασχόληση.

Ξεπέρασαν τις θέσεις των Μαρξ και Κέϋνς, που ερμήνευαν την κρίση μέσω της έλλειψης επαρκών δαπανών για την στήριξη δημιουργίας κεφαλαίου, παραγωγής και πλήρους απασχόλησης.

Δεδομένης αυτής της ερμηνείας, ο αποκλεισμός του κράτους από την έκδοση νομίσματος, ήταν κατ’ ανάγκη το επόμενο βήμα για την ολοκλήρωση της ΕΕ.

Η έκδοση και η διαχείριση του χρήματος ανετέθη στην ΕΚΤ, έναν υπερεθνικό ιδιωτικό οργανισμό. Υπέρτατο καθήκον αυτού του οργανισμού είναι η διατήρηση της αξίας του ευρώ χωρίς καμία πολιτική παρέμβαση.

Αφού το χρήμα έγινε ιδιωτικό, επόμενο βήμα ήταν και τα κράτη να γίνουν ιδιωτικά. Αυτό σημαίνει ότι τα κράτη μέλη, θα πρέπει να απέχουν από την δημιουργία χρήματος, να έχουν ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και να ασκούν εισοδηματική πολιτική που δεν θα προκαλεί πληθωρισμό. Εφ’ όσον έχουν δανειακές ανάγκες, θα πρέπει σαν ιδιωτικές εταιρείες ή σαν νοικοκυριά να προσφεύγουν στο Τραπεζικό σύστημα, ικανοποιώντας τα κριτήρια των τραπεζών για δανεισμό.

Συνοψίζοντας, σε ένα τέτοιο τοπίο, η πολιτική είναι απούσα αφού το επικυρίαρχο κράτος δεν μπορεί να ασκήσει καμία πολιτική (δημοσιονομική, νομισματική, εισοδηματική συναλλαγματική, εμπορική), ερήμην της ΕΚΤ. Με άλλα λόγια οι πολιτικοί και οι λαοί είναι υπόδουλοι στους διεθνείς κατόχους κεφαλαίων. Η χρήση του ευρώ απαιτεί διαρκή λιτότητα και υψηλή ανεργία. Η πραγματική αξία του ευρώ στηρίζεται στον αποθησαυρισμό του και όχι στη δαπάνη του. Δηλαδή πλήρης απασχόληση και ευρώ είναι αμοιβαίως αποκλειόμενες έννοιες.

Ας δούμε τώρα τον αντίκτυπο των παραπάνω στο ασφαλιστικό. Δεδομένου ότι η αξία του ευρώ είναι συνδεδεμένη με ένα ποσοστό ανεργίας, που ποικίλει από χώρα σε χώρα, ανάλογα με την παραγωγικότητα της, το πρώτο χτύπημα στο ασφαλιστικό είναι η διαρκής ανεργία για την προστασία της αξίας του ευρώ.

Πέραν αυτού υπάρχει ένας δείκτης που λέγεται δείκτης αλληλεξάρτησης των γενεών (=dependency ratio). Αυτός ο δείκτης μας δίνει το βαθμό εξάρτησης εκείνων που είναι από 65 ετών και πάνω και εκείνων που είναι από 1-15 ετών, από αυτούς που είναι από 15-65 ετών. Δηλαδή [{(πληθυσμός από 1-15 ετών) + (πληθυσμός από 65-και άνω)}/ (πληθυσμός από 15-65) ] x 100.

Αν προσθέσουμε στον αριθμητή του δείκτη, φοιτητές, ανέργους, ημιαπασχολούμενους και άλλους ανήμπορους προς εργασία που είναι μεταξύ 15-65 ετών,  έχουμε μια καλή εικόνα για την σχέση των οικονομικά ενεργών και μη. Όσο αυτός ο δείκτης μεγαλώνει, δεδομένου ότι οι χώρες της ευρωζώνης έχουν δημοσιονομικούς περιορισμούς, οι νεοφιλελεύθεροι τρελαίνονται. Αν ο δείκτης μεγαλώνει (οι μη εργαζόμενοι αυξάνονται) σημαίνει ότι το κράτος θα εισπράττει λιγότερους φόρους και από την άλλη οι εργαζόμενοι θα πρέπει να φορολογηθούν πιο πολύ για να στηρίξουν τους μεγάλους και μικρούς της οικονομίας, που πιθανότατα θα οδηγήσει το κράτος σε νέα ελλείμματα, σε νέους φόρους και νέο δανεισμό.

Έτσι αρχίζουν οι ανόητες προτάσεις, η κοινωνική ασφάλιση να ιδιωτικοποιηθεί (δεν έχουν ιδέα πως το σύστημα λειτουργεί) ή για να βελτιωθεί ο δείκτης να εισάγουμε ξένους εργάτες. Ας αφήσουμε αυτές τις ανοησίες κατά μέρους.Το πρόβλημα λοιπόν στη σκέψη τους είναι ‘χρηματοδοτικό’. Πως θα εξασφαλίσουμε χρήματα για τους νέους και τους συνταξιούχους να μπορούν να αγοράζουν υπηρεσίες και προϊόντα στο μέλλον.

Με βάση αυτό το σκεπτικό το πρόβλημα το κάνουν χειρότερο. Η σκέψη και η πράξη που ακολουθεί είναι του τύπου ‘κατά συνέπεια η κυβέρνηση θα πρέπει να κάνει δραστικές μειώσεις στις δαπάνες της, να αυξήσει του φόρους, να μειώσει τις παρούσες συντάξεις, να διαλύσει τα επικουρικά ταμεία έτσι ώστε να συσσωρευτούν κεφάλαια για το μέλλον’.

Αυτό το τελευταίο είναι η αποθέωση της υπέρτατης βλακείας. Δηλαδή με στόχο να αποταμιεύσουμε κεφάλαια για ένα καλύτερο μέλλον, κόβουμε τις σημερινές δαπάνες γενικώς, με αποτέλεσμα να μειώνουμε το ΑΕΠ, να αυξάνουμε την ανεργία. Ενώ ο στόχος είναι να πάμε στο μέλλον πλουσιότεροι πηγαίνουμε φτωχότεροι και με τους νέους εκείνης της εποχής αμόρφωτους τουλάχιστον παραγωγικά.

Μας πως μπλέξαμε έτσι; Μπλέξαμε λόγω ευρώ. Είπαμε το ευρώ αντλεί την αξία του από την σπανιότητα του. Για να έχουμε όμως ανάπτυξη, προηγούνται οι δαπάνες που δημιουργούν αποταμιεύσεις στο τέλος, και όχι οι αποταμιεύσεις που δημιουργούν φτώχεια. Αυτή όμως είναι η φιλοσοφία του ευρώ. Η άξια του ευρώ προηγείται. Και έτσι μπλέξαμε.

Συντάξεις και ευρώ δεν μπορούν να συνυπάρξουν

Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι όλα αυτά τα κεφάλαια που θα μαζεύονται, αλλά που κάθε χρόνο θα λιγοστεύουν λόγω πτώσης του ΑΕΠ, θα τα έχουμε επενδύσει σε ασφαλή ομολόγα κάποιας αξιόπιστης ξένης χώρας (αλήθεια, σήμερα τα χρήματα των ασφαλισμένων που επενδύονται;), αυτά θα εξαφανιστούν, όπως το βραστό νερό στην κατσαρόλα. Σε μια χώρα που δεν παράγει, τα κεφάλαια αυτά θα τα εξατμίσει ο πληθωρισμός.

Άρα το ασφαλιστικό πρόβλημα δεν έχει σχέση με την χρηματοδότηση του, όπως αυτοί της ‘πρώτης φοράς αριστεράς’ μας λένε, μαζί με τους άλλους τους ευρωχτυπημένους και με τους σοφούς τους. Είναι θέμα της πραγματικής οικονομίας. Έχει να κάνει με τις παραγωγικές δαπάνες μιας χώρας που εκδίδει το δικό της νόμισμα.

Ας έχουμε κατά νου, στο οποίο δεν χωρά αμφισβήτηση, ότι μια χώρα που εκδίδει το δικό της νόμισμα ποτέ δεν πτωχεύει και ότι έχει απεριόριστη δυνατότητα δαπάνης, δηλαδή να αγοράσει οτιδήποτε μπορεί να παραχθεί στη χώρα σε κατάσταση πλήρους απασχόλησης. Αυτό το κάνει με απλό τρόπο. Πληκτρολογεί χρήμα στους λογαριασμούς των πολιτών της. Τόσο απλά γίνεται.

Δεδομένου αυτού, όταν μια χώρα φαίνεται ότι θα έχει πρόβλημα με τον δείκτη αλληλεξάρτησης των γενεών στο μέλλον, χαράσσει από τώρα εκείνη την οικονομική πολιτική έτσι ώστε, οι δαπάνες της από σήμερα, να δημιουργούν εκείνες τις συνθήκες, που οι εργαζόμενοι στο μέλλον να μπορούν να παράγουν σε καθεστώς πλήρους απασχόλησης και να ικανοποιούν τις ανάγκες όλου του πληθυσμού εκείνης της εποχής.

Με άλλα λόγια δεν περικόπτεις δαπάνες για την παιδεία, γιατί στο μέλλον θα έχεις εργατικό προσωπικό και ελάχιστο επιστημονικό προσωπικό χωρίς γνώση και τεχνολογία για να ‘τρέξουν’ την οικονομία της εποχής τους.

Άρα όλοι πρέπει να κατανοήσουν ότι το πρόβλημα με τους συνταξιούχους δεν είναι πρόβλημα που έχει σχέση με την χρηματοδότηση τους. Το επικυρίαρχο κράτος κάθε πρώτη του μηνός έχει την δυνατότητα να ‘βάζει’ όσα χρήματα απαιτούνται να ζουν μια καλή ζωή.

Το θέμα είναι αν η χώρα θα παράγει και τότε το ερώτημα γίνεται πολιτικό με την έννοια, πόσα αγαθά θα δώσουμε για κατανάλωση στους συνταξιούχους; Πόση υγεία; Πόσες διακοπές; Πόσα ρούχα; Πόση ενέργεια; Πόσο πολιτισμό; και οτιδήποτε άλλο. Όλα αυτά συνιστούν το πραγματικό κόστος για μας, και όχι τα χρήματα που δεν είναι τίποτα άλλο παρά αριθμοί σε λογαριασμούς τραπεζών.

Δυστυχώς έχουμε να κάνουμε με πολιτικές ηγεσίες στη χώρα μας που έχουν παντελή έλλειψη γνώσης για το πώς το νόμισμα λειτουργεί στην οικονομία. Έτσι ζούμε στο ψεύδος και στο φόβο του ευρώ, με όλες τις καταστροφές που μας έχει επιφέρει ως σήμερα, και που δεν θα έχουν τελειωμό απ ότι φαίνεται, αν σθεναρά δεν αντιδράσουμε σε αυτή την λαίλαπα των ευρωδούλων. Yποψιάζομαι πια ότι είναι ιδιοτελείς με πολύ ύπουλο τρόπο. Πιθανολογώ ότι είναι ‘πολλά τα λεφτά’ κάτω από το τραπέζι.

Νομίζω ότι η παρουσίαση ήταν ξεκάθαρη. Ευρώ και συντάξεις είναι παραμύθι. Δραχμή, συντάξεις και αξιοπρεπής βίος είναι στόχος εφικτός.

New York 28-11-2017



*Ο Σπύρος Στάλιας είναι οικονομολόγος Ph.D, πρώην Διευθύνων Σύμβουλος ΟΛΠ και  επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΕΠΑΜ στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015

Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

Εκλογές;


 











Με το κλείσιμο της αξιολόγησης κλείνει ένας κύκλος. Η κυβέρνηση αποφάσισε να τελειώσει με το θέμα όσο πιο γρήγορα μπορεί, θεωρώντας μάλλον ότι όταν αιωρείται το κλείσιμο μιας αξιολόγησης,  το πολιτικό κόστος αυξάνεται. 

Έτσι, γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχουν ως προαπαιτούμενα, δημοσιονομικά μέτρα που πλήττουν άμεσα τους πολίτες, όπως περικοπές ή αύξηση φορολογίας (εκτός από την αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά), θεώρησε πως το έργο της αυτή την φορά θα είναι εύκολο. Αυτό που δεν εκτιμήθηκε σωστά όμως είναι πως πολλά από τα προαπαιτούμενα, στρέφονται κατά των πυρηνικών δομών του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ.

Πρώτα και κύρια οι πλειστηριασμοί. Η δράση μελών και ψηφοφόρων του στην περίοδο διακυβέρνησης Σαμαρά Βενιζέλου στα κινήματα κατά των πλειστηριασμών με κεντρικό σύνθημα «Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη» όπως και οι δηλώσεις του προέδρου του και νυν πρωθυπουργού περί σεισάχθειας, αναγκάζει τους ευφάνταστους επικοινωνιακά κυβερνώντες, να κάνουν έναν μεγάλο αγώνα ώστε να μεταστρέψουν το κλίμα στη κοινή γνώμη. Η συνταγή γνωστή και πολύ διαδεδομένη σε νεοφιλελεύθερα περιβάλλοντα: ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΑΥΤΟΜΑΤΙΣΜΟΥ και ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ των ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΩΝ.

Έτσι λοιπόν όροι όπως στρατηγικοί κακοπληρωτές και λαϊκή κατοικία, εντάχθηκαν πλέον στην καθημερινότητά μας, με σκοπό την συσκότιση του λαού ως προς το φλέγον κοινωνικό αυτό θέμα. Η αυταπάγγελτη δε δίωξη των όποιων κρίνεται πως παρεμποδίζουν τους συμβολαιογράφους στο να εκπλειστηριάσουν κάποιο ακίνητο, είναι πλέον νόμος του κράτους. Φαίνεται όμως πως δεν τα κατάφεραν όπως θα επιθυμούσαν. Τα επεισόδια της περασμένης Τετάρτης, καθώς και η δημοσιοποίηση πλειστηριασμών κατοικιών πολύ κάτω του ορίου των τριακοσίων χιλιάδων που η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι ισχύει για τις τράπεζες, φάνηκε να ακυρώνουν την επιμελή τους επικοινωνιακή προσπάθεια στο να πείσουν τον κόσμο ότι καλώς πράττουν!

Έτσι, ο ίδιος ο Δραγασάκης ανέλαβε να οργανώσει ομάδα όπου θα παρακολουθεί τα ακίνητα που θα βγαίνουν στους πλειστηριασμούς, ώστε να μην υπάρξουν φαινόμενα  πρώτης κατοικίας κάτω των τριακοσίων χιλιάδων. Τα επεισόδια δε, ιδιαιτέρως μετά και την ρίψη των χημικών στον χώρο του ειρηνοδικείου Αθηνών, ενεργοποιεί τα «αριστερά» αντανακλαστικά του ΣΥΡΙΖΑ κατά της αστυνομικής βίας, με αποτέλεσμα να αναβληθούν οι πλειστηριασμοί και αυτή την Τετάρτη, σε αντίθεση με ότι είχαν συμφωνήσει με τους «θεσμούς»!

Τα «αριστερά αντανακλαστικά» του ΣΥΡΙΖΑ όμως, ενεργοποιήθηκαν και με την τροπολογία για τα εργασιακά και το δικαίωμα των εργαζομένων στην απεργία, όπου πήγε να περάσει «νύχτα», αλλά τελικά αποσύρθηκε! Βέβαια, δεν θα αργήσει να επανέλθει «βελτιωμένη» και οι πάντα πρόθυμοι κυβερνητικοί βουλευτές να την υπερψηφίσουν!

Το άλλο μέτωπο στο οποίο θα δοκιμαστούν οι πυρηνικές «αρχές» του ΣΥΡΙΖΑ είναι οι ιδιωτικοποιήσεις. Συγκεκριμένα  πρόκειται για 14 διαγωνισμούς, οι οποίοι «πρόκειται να προκηρυχθούν» και προβλέπονται στον προϋπολογισμό του 2018.  Ανάμεσα σε αυτούς περιλαμβάνονται οι πλέον εμβληματικές και πολιτικά δύσκολες αποκρατικοποιήσεις του ελληνικού προγράμματος, δηλαδή η ΔΕΠΑ (65%), τα ΕΛΠΕ (35%), η ΔΕΗ (17%), η ΕΥΔΑΠ (11%) και η ΕΥΑΘ (23%).

Το κυβερνητικό αφήγημα ήδη διαχέεται στους πολίτες, σε όλους τους τόνους. Γρήγορο κλείσιμο τρίτης και τέταρτης αξιολόγησης, τέλος προγράμματος, έξοδο στις αγορές, τέλος της επιτροπείας! Ο λαός όμως, δεν μπορεί να πειστεί αφού  η ίδια η καθημερινότητά του τους διαψεύδει, πράγμα που δεν απαιτεί το παραμικρό οικονομικό στοιχείο προς επιβεβαίωση της τραγικής κατάστασης που η πλειονότητα έχει περιέλθει!

Το βέβαιο είναι πως ήδη βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο.Αν μάλιστα οι κυβερνώντες θεωρήσουν πως το πολιτικό κόστος της συμφωνίας για το κλείσιμο της τρίτης και της τέταρτης αξιολόγησης είναι αρκετά μεγάλο, ίσως οι εκλογές να είναι πολύ κοντά! Ας είμαστε έτοιμοι λοιπόν!

Πάτρα, 13 Δεκεμβρίου 2017


Ο Γιάννης Σιδέρης είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του Ε.ΠΑ.Μ.